เวลาเริ่มต้นสิ่งใหม่ยากเสมอ

นึกย้อนไปในวัยเด็ก ผมเป็นคนหนึ่งที่อยากเรียนรู้
พอการเรียนรู้ ถ้าเราอยากเรียนตามที่คนอื่นอยากให้เรียน
จะไม่มีแรงผลักดันอะไรเลย
การเรียนตามความปรารถนาของคนอื่น
ถ้าเราชอบด้วยก็ดีไป มีการส่งเสริมสนับสนุน
แต่หากการเรียนรู้นั้นเป็นสิ่งที่เราไม่ชอบ
จะเป็นกำแพงกั้นเราอย่างมหาศาล

การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุดก็จริง
แต่ถ้ากำแพงมันใหญ่และหนามาก
บางครั้งเราก็ไม่อาจก้าวข้ามกำแพงนั้นไป
หลายๆครั้ง ให้มองว่า
ถ้าเรามุทะลุกำแพงนั้นไม่ได้
ให้ลองเปลี่ยนวิธีการไหม
ลองเดินอ้อมไหม ใช้เวลานานกว่าหน่อย
หรืออาจจะนานมาก
แต่ถึงเป้าหมายได้เหมือนกัน
รวมทั้งเราไม่ต้องเจ็บตัว
ทั้งในด้านร่างกายและจิตใจ

เราลองหาจุดสูงสุดของกำแพงไหม
เพื่อที่จะได้กระโดดข้ามกำแพงนั้นไป
ถ้ากระโดดคนเดียวไม่ไหว
ก็จงฝึกฝน ฝึกกล้ามเนื้อต้นขา
ให้มีแรงกระโดดที่เพิ่มสูงขึ้น
รวมไปถึงการที่เราจะพยายาม
เตรียมสิ่งแวดล้อมรอบตัวให้พร้อมในการกระโดด

คนเรามักมองภาพที่ข้ามกำแพงมหึมาผ่านไปได้
แต่ไม่เคยมีใครมานั่งถามว่าผ่านไปได้ไง
หรือไม่เคยรู้ว่าเขาต้องเจออะไรมาบ้าง
ทั้งการเตรียมตัว ความอดทน วินัย
การที่ต้องอดหลับอดนอนเพื่อฝึกฝน

นึกถึงสมัยม.ปลาย ทุกคนจะบอกว่าวิชาไฟฟ้า
เป็นหนึ่งวิชาที่ยากมากๆ
โดยส่วนตัวจะคิดว่า ยากใช่ไหม
โอเค ได้ มาลองกันสักตั้ง
สิ่งแรกที่ทำคือ หาข้อมูล
ขวนขวายเอง หาหนังสือที่ไว้วางใจ
ให้รุ่นพี่(ที่สำเร็จ)แนะนำว่าต้องทำอะไร
แล้วผมก็มานั่งอ่านหนังสือเอง
น่าจะอ่าน 3 รอบก่อนที่จะเริ่มเรียนในห้องเรียน
ใช่ครับ ผมอ่านเองไปก่อนที่จะเรียน
เพราะรู้ว่ามันยาก
รวมทั้งรับผิดชอบเองก่อน
ก่อนที่จะไปขอความช่วยเหลือใคร
พยายามอ่านเอง รอบแรกไม่รู้เรื่องหรอก
จะบ้าหรอ อ่านปุ๊บเข้าใจเลย
เป็นไปไม่ได้หรอก ผมไม่ได้เก่งขนาดนั้น
แต่พอได้อ่านรอบที่ 2 รอบที่ 3
เริ่มมีมุมมองที่เปลี่ยนไป
เริ่มเข้าใจอะไรได้เพิ่มมากขึ้น
แม้จะเก็บไม่ได้ทั้งหมด
ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว

แล้วเวลามานั่งเรียนในห้องเรียน
ชีวิตเราก็เปลี่ยนไปจริงๆ
สิ่งแรกคือ เราไม่ได้เริ่มจากศูนย์
เพราะการเตรียมตัวมาสักระยะ
เราสามารถทบทวนความรู้ที่เราเติมมา
พอถึงจุดที่ไม่เข้าใจหรือสงสัย
ก็สามารถยกมือถามได้อย่างมั่นใจ
แล้วก็จะมีแรงผลักดันให้อ่านต่อ

การตั้งเป้าหมายด้วยความอยากรู้และสงสัย
มีพลังมากกว่าการแค่อยากเรียน
จงตอบให้ได้ว่าเราอยากรู้ไปทำไม
อยากเรียนไปทำไม
อยากเรียนแล้วได้อะไร
ถ้าไม่ทำจะมีผลกระทบไหม
ถ้าการลงมือทำ มันคุ้มที่จะเสียเวลาไหม
แล้วก็ลงมือทำเลย

การที่จะเริ่มต้นยากเสมอ
แต่การไม่เริ่มต้นสักทีก็เป็นอะไรที่แย่เหมือนกัน
ถ้ามันคืออะไรที่เราต้องผ่านไปให้ได้
ก็จงทำมันเลย ไม่ต้องคิด

เราจะรู้สึกเหนื่อย หนัก ท้อ ล้า
แต่เอาความจริงคือ เราแค่ยังไม่ชินกับมัน
พอเราเริ่มชินกับสิ่งนั้น
ก็เหมือนการก้าวข้าม Comfort Zone เดิม
ขยายขีดความสามารถในการทำงาน
ขยายขีดความสามารถในการเรียนรู้
แล้วยิ่งเราทำสม่ำเสมอจนติดเป็นนิสัย
เราจะยิ่งทำได้ดี ทำได้ไวขึ้น
แล้วนิสัยและวินัยบวกกันมันจะทรงพลังมาก
เพียงแค่เราทำมันให้ชิน

หมอโอ๊ต อยากเรียนไม่ได้นอน
นพ.ภาณุวิชญ์ สุวรรณน้อย CFP,CISA