เทคนิคส่วนตัว

ที่ผมมักจะใช้ในการเรียนหลายๆอย่างพร้อมกัน

เหมือนตอนแรกผมตัดสินใจว่าจะเรียนMBA บัญชี และกฏหมายและเริ่มเรียน CFP ไปด้วย ในขณะเดียวกันตอนนั้นก็ยังทำงานเป็นหมอในโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง

ต้องยอมรับก่อนข้อแรกทำงานโรงพยาบาลรัฐเวรโดยเฉลี่ย 10-13เวรต่อเดือนที่เป็นช่วงนอกเวลา ถ้าใครดวงดีแทบจะเดินทั้งคืนแบบไม่ได้นอน ผมเองก็ดวงแบบนั้นแหละครับ 555

ตัดภาพมาตอนที่สมัครเรียน MBA สาขาการเงิน ตอนนั้นเลือกเรียนแบบออนไลน์ เน้นได้ความรู้ ไม่เน้นไปทาง Connection ใดๆเพราะต้องการเข้าใจเนื้อหาและเอาความรู้ไปใช้ มีช่วงปรับพื้นฐาน และเรียนเทอมแรก ตอนนั้นผมเลือกเรียนหลักสูตรที่ใช้เวลา 1ปีจบ แต่ก็อัดเน้นหาแบบเข้มข้นมากๆ แถมเราก็สนใจการเงินก็ด้วยสิ ถามว่ามีพื้นฐานไหม ตอนนั้นก็ยัง เทอมแรกหนักหนาสาหัสมาก เพราะเรียน 5 ตัว ใช่ครับ ฟังไม่ผิด ผมเรียน5 ตัว เป็นเมนหลักก่อน เพราะค่าเทอมแพงเอาเรื่องเลย ตกไม่ได้ ไม่อยากแก้และไม่อยากช้าใดๆทั้งสิ้น แถมสมัยนั้นก็หาเงินมาเรียนอีก ก็ลำบากนิดๆ555

ในเวลาเดียวกันนั้น ที่เรียนเทอมแรก จริงๆก็ไปลง บัญชี ป.ตรี มสธ กับ กฏหมาย ที่มี.รังสิตไว้ด้วย พอเรียนจริง MBA 5ตัว กฏหมาย 8 ตัว ป.ตรี 3 ตัว แค่นั้นยังไม่พอ ยังเตรียมสอบ CFP ด้วยอีกชุดวิชาที่ 1-3 พอเรียนจริงๆ โทผ่านไปได้ทุกตัว แต่กฏหมายไม่ไหว เยอะไป 5555 และบัญชีไม่มีพื้นเลย กลับมาโฟกัส CFP ผ่านช่วงเทอมแรกไปได้ด้วยการลาออกจากราชการ เพราะอยู่เวรหนัก ไม่มีเวลาเรียนหนังสือหรืออ่านหนังสือเลย

ตอนกดใบลาออกตอนนั้นก็ได้ข่าวมีโควิดระบาดในประเทศไทยเคสแรก ถ้าไม่ออกตอนนี้ก็คงไม่ได้ลาออกแล้วมั้งนะ ก็เลยลาออก 1เดือนก่อน Lock down ในขณะเดียวกันก็เอาความรู้ที่เรียนมาไปทำการเงินนี่นแหละครับ จริงๆก็ประมาณปีนิดๆแต่ก็คิดว่าน่าจะลุยได้ ก็เลยลุย 1 เดือนก่อนล็อคดาวน์ ได้เงินมาก้อนหนึ่ง เยอะอยู่ ก็เอามาใช้เรียนและทำงานได้ต่อยอดประมาณหนึ่ง

แล้วก็กลับมาต่อที่เรียน MBA ผ่านทั้ง 5 ตัว เกรดก็พอไหว ผ่าน CFP ปีนั้นน่าจะเก็บชุดวิชาที่ 1-3 ได้
ตอนอ่านกฎหมายก็อ่านแหละ ทั้ง 8 ตัว แต่ร่างกายเริ่มต่อต้าน 555 บัญชีอีก 3 ตัวก็ด้วย เลยตัดสินใจว่าเป้าหมายทั้งสองอย่างนั้นไม่ทิ้งนะ แค่ขอเลื่อนเวลาการทำออกไปหน่อย รอMBA จบ ค่อยไปลุยต่อ

ปลายปีนั้นก็เลยสอบ 4.1กับ 4.2 ต่อ พร้อมกับยังเรียน MBA อยู่ ช่วงนั้นไฟแรงมาก เอาความรู้มาใช้ AUM ในการแนะนำกองทุนเพิ่มขึ้นหลายสิบล้านเลย จากความรู้ที่ลงทุนเรียน

ตอนนั้้นต้องพักการศึกษาของMBA เทอมสุดท้ายไป เพราะลูกค้าเข้ามาเยอะมาก และผมจะเตรียมสอบ CFP ด้วย ก็ทำเคสเสมือนเคสจริงตลอด Excel ก็ทำได้แต่ไม่ได้ใช้เลย นั่งเขียนด้วยลายมือตัวเองและเขียนสดผ่านZoom พร้อมกดเครื่องคิดเลขและอธิบายลูกค้าไปด้วย เสมือนว่านั่งนำเสนอ แต่สไลด์สดหน้างานและคำนวณให้เห็นภาพแบบคิดเป็นองค์รวมมาแล้ว

พอเก็บประสบการณ์ไป 3-6เดือน ก็มั่นใจมากว่าเพียงพอให้สองผ่าน ก็ไม่ได้รับเคสเพิ่ม และกลับมาเคลียร์เทอมสุดท้ายและทำ IS ส่งของ MBA นะ แต่ๆ ความพีคคือ ช่วงที่ทำแผนการเงินแล้วพักป.โท MBA ไปก็ได้สมัคร ป.โท บัญชี มธ (MAP) คนละมหาวิทยาลัย เรียนได้ ถ้ามหาวิทยาลัยเดียวกัรเรียนไม่ได้ ความสาหัสของ
ช่วงนั้นคือ ผมสมัครเข้าอบรม AISA ด้วย ที่ตลาดหลักทรัพย์มาเปิดหลักสูตรที่ปรับปรุงใหม่ ก็ต้องสอบ 5จาก 7วิชา ให้ผ่าน 70% ก็ต้องอ่านบี้มาก เพื่อให้ถึง 70% แถมMBA ก็งานเร่งให้จบอีก พร้อมๆกับปรับพื้นฐานและเรียนป.โท บัญชีอีกรวมแล้ว 4 ตัว ถามว่าช่วงนั้นหลักไหม บอกได้เลยว่าหนักจริง แต่สรุปก็คือ ผ่าน AISA ได้ทุนในการสอบในปีนั้นไป แต่เตรียมตัวไม่ดี เพราะต้องเอาปริญญาให้จบก่อน ก็จบ MBA ในปีนั้น ผ่านป.โท บัญชีทุกตัว

ที่สำคัญไม่แพ้กันคือ สอบผ่านหลักสูตรนักวางแผนการเงิน CFP ชุดวิชาที่ 4.2 การวางแผนการเงินองค์รวม โดยที่ช่วงนั้นไม่ได้อ่านหรือทำเคสเลย เพราะยุ่งกับป.โท ทั้ง 2 ใบ สรุปผ่าน 4.2 ไปได้ เพราะทบทวนสิ่งที่เราต้องเตรียม เอาหนังสือไปสอบกระเป๋านึง ทบทวน 4ชั่วโมงคืนก่อนสอบและเข้าห้องสอบเลย ก็ทำเต็มที่แล้ว ก็มั่นใจ ผลสอบก็ออกมาผ่านก็ดีใจ แต่หลังจากสอบเสร็จก็มานั่งทำงานป.โท บัญชีต่อ สัมภาษณ์หัวหน้าการเงินและบัญชีที่ดูแลบริษัทจดทะเบียนแห่งหนึ่งต่อช่วงกลางคืน หลังสอบ ร่างกายจะแหลกสลาย 555 กลางคืนมานั่งทำ Expected Credit loss ทำตารางลูกหนี้การค้าและ Aging บลาๆ ก็ดีแหละ

อีก 2 วันสอบภาษีต่อ สรุปได้ไปสอบที่ รพ เพราะใช้ร่างกายหนักจริง จนตระหนักได้ว่า ชีวิตไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ 5555 ยังไงก็ไปถึงเป้าหมายได้แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ต้องรีบต้องเร่งหลอก ก็เลยไม่ไหว ไม่ผ่าน 4.1 แต่วิชาภาษี ก็ได้เกรด Aอยู่555

ปีถัดมาก็สู้ชีวิตกับป.โททั้งปี บอกได้คำเดียวว่าความรู้ใหม่เยอะมาก คนละแบบกับการเงินหรือหมอเลย สรุปก็รอดไปได้ทุกเทอม แต่ก็พยายามสอบ AISA มาเรื่อยๆ แต่คะแนนส่วนจรรยาบรรณและมาตรฐานวิชาชีพ ไม่ผ่าน 70% ก็เลยตกไปโดยปริยาย แต่คะแนนรวมเกินอยู่นะ ใครเจอโหมดนี้ก็เซ็ง

ก็เลยเน้นให้จบบัญชีก่อนเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่ง ลำดับถัดมาสอบCFP 4.1ให้ผ่าน ถ้ามีแรงไหว ก็สอบ AISA ให้ผ่าน สรุปปีนั้น เคลียร์โทบัญชีไป และผ่านCFP4.1 และผ่านครบทุกตัว ขึ้นทะเบียนได้ แต่สมาคมขึ้นทะเบียนในปีถัดไป

พอเคลียร์บัญชีและ CFP แล้ว ก็เลยลุยต่อ AISA แบบเข้มๆ อีก 3 เดือน ช่วงนั้นอาจจะมีเครียดบ้างแหละ กดดัน แต่ก็ออกไปวิ่งแทน555 Stress to physical ไปแทน ทำอย่างอื่นไม่ช่วยให้ดีขึ้น แต่ออกกำลังกายก็แข็งแรงดี นอนหลับดี อ่านหนังสือได้ดีด้วย

3เดือนหลังผ่าน 4.1 ก็ผ่าน AISA ผมเป็นพวกก่อนสอบชอบกินส้มตำปูปลาร้า 555 ก็เลยไข้ขึ้นท้องเสีย 2-3วันคืนก่อนสอบ AISA ไข้ 40 เกือบขิตอยู่นะ ก็เลยขอหมอออกจาก รพ ก่อน เพราะจะไปสอบให้ได้ เพราะถ้าไม่สอบรอบนี้ก็จะไม่ได้ทุน CISA Scholarship ในระดับ Advanced knowledge ก็เลยโอเคร่างกายผ่านภาวะช็อคไปแล้ว อัดยา บวกกับไข้ลงตอนตีสอง ตอนเช้าน่าจะไหว เลยขอออกก่อนจากรพ. ประกันยังไม่เปิดรับเรื่อง ออกตั้งแต่7โมงเช้า เลยได้สำรองจ่ายไปก่อน แล้วค่อยตั้งเบิกตามหลัง มาสอบก็ยังท้องเสียอยู่ แต่ AISA ก็สอบผ่านไปได้ การสอบผ่านไม่ใช่ 2-3วันก่อนสอบ แต่คือการสะสมมาก่อนหน้านั้น 2-3เดือนก่อน พอผ่านก็ดีใจ ได้ทุน CISA Scholarship ต่อด้วยเลย

ระดับ CISA เนื้อหาก็ยากและเข้มข้นแหละ ก็เลยเลือกอ่าน CISA ต่ออีก 3 เดือน พร้อมกับเรียนโท บัญชีให้จบ สรุปก็ผ่านและเคลียร์หมดก่อนอายุ 30 ที่เรียนข้ามสายไม่กี่ปีก็จบทั้ง MBA โทบัญชี CFP CISA ก็บรรลุเป้าหมายที่ต้องการแล้ว แต่เสียดายขึ้นทะเบียนเป็นนักวิเคราะห์การลงทุนปัจจัยพื้นฐานด้านตลาดทุนเลยวันเกิดไปนิดนึง

ถ้าแผนที่เขียนมาดี ใส่ความตั้งใจบวกกับวินัย เป้าหมายไหนก็สำเร็จได้ แต่ไม่ต้องหนักขนาดผมก็ได้ เรียนจนต้องเข้า รพ ไม่คุ้มกันหรอก 5555 มีประกันได้ใช้อุ่นใจ แต่ถ้าเสียไปก็คงเศร้าอยู่ดี

หวังว่าเส้นทางที่เล่าคงเป็นแรงบันดาลใจให้ใครได้บ้าง
สู้ๆครับ เป็นกำลังใจให้
ถ้าคุณรู้สึกว่าหนักอยู่สำหรับการเรียนและสอบ
เอาเป็นว่าผมเข้าใจพวกคุณนะ

การสอบตกไม่ใช่จุดจบ
และการสอบผ่านไม่จำเป็นต้องครั้งเดียวก็ได้นะ
สุดท้ายถ้าเราทำแล้วมีความสุขก็ทำไป

ทำแบบมีความสุขและไม่ยอมแพ้หรือล้มเลิกไปก่อน
นั่นคือความสำเร็จในเบื้องต้นแล้ว

ระวังการดับฝันอยู่เสมอๆ
ทุกความสำเร็จมีแรงต้านเสมอ
ไม่ว่าจะภายในหรือภายนอก
ถ้าเราเข้าใจตัวเองมากเพียงพอ

เราจะยึดมั่นกับเป้าหมายแต่จะปรับเปลี่ยนวิธีการ
ตามแบบฉบับของตัวเราเอง

ไม่ใช่ทุกคนจะสำเร็จในเส้นทางเดียวกันได้
รู้จักตัวเองให้มากพอ และจงสร้างเส้นทางของตัวเอง
ถ้ามั่นใจว่าใช่ก็ไปให้สุดทาง

แต่ถ้าไปแล้วรู้สึกว่าไม่ใช่ก็ไม่ต้องรู้สึกผิด
ดีกว่าไปในทางที่ไม่ใช่
ด้วยความเร็วแต่ไม่สนทิศทาง
อาจเป็นการเสียเวลาในชีวิตมากกว่า

เพราะชีวิตคือการเลือก
ก็แค่ยอมรับผลลัพธ์ของการเลือกนั้นๆก็เพียงพอแล้ว