สมัยเด็กๆผมมักจะชอบทำโจทย์เลข

แก้ปัญหาโจทย์เลขได้แบบทั้งวันทั้งคืน
สามารถนั่งอ่านคณิตศาสตร์ พิสูจน์สูตร
หา Equation ได้อย่างสนุกสนาน

เรียนฟิสิกส์ อ่านเองเป็นเรื่องปกติ
จากสไตล์คนชอบคณิต
แต่ไม่ได้มีงบประมาณการเรียนขนาดนั้น
แล้วก็ไม่ได้เรียนพิเศษอย่างใครเขา
มีหน้าที่ได้แค่อ่านหนังสือและเรียนรู้เอง

สรุปสั้นๆง่าย ชอบทั้งคณิต ฟิสิกส์ เคมี
เน้นคำนวณไม่ใช่สายท่องจำตั้งแต่ต้น

อยู่ๆสมัยเด็กเจออาจารย์สอนคณิตที่ดี
ทำให้ยิ่งสนุกมากขึ้น จำได้ว่าทั้งทำโจทย์เลข 3 เล่มเพื่อตามเพิ่มให้ทัน เพราะมาสมัครเรียนช้า

หลังจากนั้นก็เริ่มเข้า สอวน.ตั้งแต่ ม.3 คณิต
ไปถึงค่าย 2 ก็ไม่แย่
ปักธงแต่เด็กคงไปเป็น Actuarial ในสมัยนั้นน่าจะเปิดแค่ 2 มหาวิทยาลัยเอง

จุดเปลี่ยนของเรื่องนี้คือ ตอนม.5 ดันสอบเข้า สอวน.ชีวะ โดยLogic แล้วคนที่ชอบคณิตมักไม่ชอบท่องจำ คนที่เข้าใจคณิตจริงๆจะไม่ได้มานั่งท่องสูตรลัดสูตรสำเร็จกันหรอก มักเริ่มจากทฤษฏีบท พื้นฐานแล้วประยุกต์ต่อยอดกันเองได้อยู่แล้ว

การเข้าใจคณิตคือการเข้าใจธรรมชาติและฝึกการคิดแบบมีตรรกะ มีระบบ ยิ่งถ้าเคยได้เรียน Computer ในส่วนของการ Coding แล้วด้วยนั้น จะทำให้กรอบการคิดเป็นระบบมากยิ่งขึ้น (ส่วนตัวสมัยเรียนม.ต้น ม.ปลาย เคยเขียนหุ่นยนต์เดินตามเส้น HTML ทำกราฟฟิก แม้กระทั่งแก้โจทย์ภาษา C ที่พวก สอวน คอมเขาแก้กัน (ตอนเข้าค่าย สอวน คณิตมักจะไปตี DotA กับสอวน คอมอยู่ละ ) ก็ได้ระบบคิดมาอีกรูปแบบหนึ่ง

เอาง่ายๆจุดเปลี่ยนเมื่อเข้า สอวน ชีวะ
เข็มจากทางบ้านเลยอยากให้เรียนแพทย์
ประโยคสุดClassic ในสมัยนั้น
“เรียนหมอจบมาจะเรียนอะไรต่อก็ได้”
“จบหมอแล้ว จะเป็นอาชีพอื่นหลังจากนั้นก็เป็นได้ แต่เรียนอย่างอื่นจะมาจบหมออาจจะไม่ได้”
ประโยคหลังที่ว่าเป็นหมออีกไม่ได้ นั่นไม่จริง
เพราะหลายๆโครงการก็รับคนจบปริญญาใบอื่นมาก่อนแล้วไปเรียนแพทย์ก็มี

ถ้าให้คำแนะนำ เรียนหมอก็เรียน
แต่อยากเรียนอย่างอื่นก่อนหมอก็ทำได้อยู่ดีนะ

มาต่อ โอเค จบหมอแล้ว
กลับไปที่ประโยคสุด Classic นั้น
จบแล้วจะเรียนหรือเป็นอย่างอื่นก็ได้

ผมก็ใช้เวลา 4 ปีนะ เท่ากับเรียนป.ตรีใหม่
ก็จบทั้งหลักสูตรนักวางแผนการเงินCFP
คุณวุฒิ CISA (Certified Investment and Securities Analyst ) สอบผ่านมาก็ขึ้นทะเบียนเป็นนักวิเคราะห์การลงทุนปัจจัยพื้นฐานด้านตลาดทุน
MBA สาขาการเงิน
MAP ปริญญาโททางการบัญชี

ทั้งหมดข้างบน ใน 4 ปี
ก็ได้ทั้งสายการแพทย์ สายการเงิน สายบัญชี
ก็ยืนยันคำพูดที่ว่าจบหมอแล้วจะเป็นอะไรก็ได้ในไทย

ส่วนถัดมา ก็ยังไปต่อในสายกฎหมาย ก็จาก 2ปี ก็เก็บมาได้ 93 หน่วยกิต +โท ก็ไม่แย่
ผมก็ยังเรียนต่อ MBE เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ Computer Engineering AI&Big data

คำถามคืออะไรคือข้อดีของการเรียนหมอก่อน
เราจะอดทนต่อความยากลำบากได้สูงดีนะ
ทั้งเรียนยาก อดหลับอดนอนสมัยเรียน
ความรับผิดชอบจากหน้าที่การงาน
การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า
กระบวนการคิดที่ทางการแพทย์ได้สอนมา
ก็เอามาประยุกต์ใช้ได้ในทุกสาขาวิชาชีพอื่นๆ

การทำงานที่มีลำดับขั้นตอน
framework หรือการตัดและจัดลำดับความสำคัญ
การ Triage แยกแยะแต่ละส่วน
การคิดเหมือนซักประวัติคนไข้ ตรวจร่างกาย หาข้อมูลเพิ่มเติม สร้างสมมติฐานหรือวินิจฉัยเบื้องต้น ถ้ามั่นใจก็รักษาเลย ถ้าไม่มั่นใจก็ตรวจเพิ่มเติม หาข้อมูลเพิ่ม เจาะเลือดเพิ่ม หรือส่ง Investigation เพิ่มไหม แล้วค่อยไปสรุป วินิจฉัยสุดท้ายและรักษา

จากการเรียนรู้ในหลากหลายวิชาชีพ
ผมว่าทุกวิชาชีพกำลังสร้างมืออาชีพเข้าสู่ระบบ
การเรียนรู้และเข้าใจพื้นฐานและการทำงานในแต่ละอาชีพมีความแตกต่างกันค่อนข้างเยอะ

แต่ทุกอาชีพก็สามารถสอดรับกับอีกมุมหนึ่งได้
อย่ายึดติดที่ถ้าจะเป็นแบบนั้น ต้องทำแบบนี้
ผมเชื่อเสมอว่า ถ้าคนที่ต้องการหรือจะเป็นมากพอ

อุปสรรคมากแค่ไหนเขาก็ผ่านไปได้อยู่ดี
แล้วก็สำเร็จไปได้

การขีดเขียนปลายทางไว้ก่อนแล้วสร้างทางประกอบ
ต้องถามกลับกันว่า นั่นคือปลายทางของเด็กหรือไม่
เพราะถ้าไม่ใช่ อาจจะเป็นการเสียเวลาสำหรับเด็กได้
นอกจากการเสียเวลา เราอาจจะสูญเสียความเก่งของเด็กคนนั้นไปด้วยเลย หรือแม้กระทั่งการทำในสิ่งที่ชอบหรือไม่ชอบนั้น อยู่ในกรอบ ก็ทำให้ไม่ได้เติบโตเป็นดอกไม้ที่สวยงามได้

ลองให้มาก ผิดเยอะได้
ส่วนการเลือกเรียนอะไร คุณพ่อและคุณแม่รวมทั้งเด็กต้องทำการบ้านร่วมกัน

หาข้อมูล นั่งคุยกัน และวางแผนกันไป
ชอบอะไรก็เรียนไปก่อนก็ได้นะ
บางครั้งเราอาจจะมาอยากเรียนในสิ่งที่ชอบจริงๆตอนทำงานก็ได้นะ
แล้วค่อยกลับไปเรียนสิ่งที่ชอบตอนทำงานแล้วก็ยังไม่สายหรอก

ทิศทางสำคัญกว่าความเร็ว
จะมีความเร็วแต่ทิศทางไม่ใช่ก็ไปไกลแต่เหนื่อยตอนกลับมา
ถ้าทิศทางใช่ ช้าหรือเร็วยังไงก็ค่อยๆเข้าใกล้เป้าหมายอยู่ดี

ย้ำอีกทีว่า เก่งคำนวณจะเป็นอะไรในโลกใบนี้ก็ได้
เลือกเอาสักอย่างที่อยากเป็นจริงๆในโลกใบนี้เถอะ