ชายผู้กลัวความสูงแล้วไปถึงจุดสูงสุด

ระหว่างทางไม่เคยเรียบง่าย
การเดินทางที่แสนยาวไกลในป่าใหญ่
การค่อยๆไต่ขึ้นจากชั้นที่ 1
ขั้นที่ 2 ยอดที่ 3 ดอยที่ 4

ชายผู้กลัวความสูงไม่ได้สนุกเลย
การผ่าฟันอุปสรรคต่างๆ
ความยากของเป้าหมาย
ความยาวนานในการเดินทาง
ล้วนแล้วแต่เป็นปัจจัยภายนอก

ปัจจัยภายในคือความกลัว
ปัจจัยภายนอกเป็นสิ่งที่ตัวเราเองควบคุมไม่ได้
แต่ปัจจัยภายในคือสิ่งที่เราควบคุมได้

ถ้าการเดินก้าวไป ในก้าวที่ยิ่งใหญ่
แบบใหญ่มากๆ ยากมากๆ
แล้วเกิดความกลัว รู้สึกกดดัน

ให้หันกลับมามองที่ก้าวสั้นๆ
ก้าวไปทีละก้าว
แล้วฉลองความสำเร็จทีละก้าว

ไม่ต้องตั้งเป้า 1 ถึง 100
แล้วพอถึง 100 ค่อยฉลอง

แค่เดินได้ 1 ก้าว ก็ฉลองแล้ว
จงฉลองให้กับความสำเร็จเพียงเล็กน้อย
เพื่อเพิ่มพลังบวกให้สามารถก้าวต่อได้ในระยะยาว

อารมณ์เหมือนมีจุด Check point
ถึงแล้วฉลอง มีความสุขกับก้าวเล็กๆ
แต่ก็ไม่ต้องใช้เงินเยอะนะ
เอะอะฉลองตลอดเวลา แบบนั้นก็ไม่ถูก
บางครั้งถึงจุดหนึ่งการออกไปพัก
เปลี่ยนจุดสนใจ ละสายตาจากเป้าหมายบ้าง
ไม่ได้ทำให้เราช้าลง
แต่อาจจะทำให้เราเร็วขึ้นในระยะยาวได้

จงอย่ารีบในระยะสั้น แต่จงรีบในระยะยาว
รีบทำให้สม่ำเสมออย่างมีระบบ
แล้วปรับตัวตามแผนเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย

การเดินจาก 1ไป 10
แล้วเกิดท้อแท้ท้อถอย
ดันกลับมาที่ 7 บ้าง 5 บ้าง
จะเศร้าเสียใจทุรนทุรายไปใย
หาได้เกิดประโยชน์เพิ่มไม่

ให้มองว่าเป็นบทเรียน
ว่าทำแบบนี้แล้วเกิดปัญหา
ทำแบบนี้แล้วเสียเวลา

แทนที่จะเอาเวลาไปนั่งทุกข์ใจ
หรือโศกเศร้า
ให้ลองหันกลับมาแล้วถามตัวเองว่า
ปัญหานั้นคืออะไร
เราเข้าใจปัญหาจริงๆใช่ไหม
แล้วถ้าเข้าใจจริงๆเราจะเผชิญหน้ากับปัญหา
แล้วหาวิธีการแก้ไขปัญหา

การวิ่งหนีปัญหาไม่ได้ช่วยอะไรเลย
การนิ่งรับรู้ ถ้ามีกำลังเพียงพอ
ก็ค่อยกลับมาแก้ปัญหา
จาก 1ไป10 สักพักก็ 20 30 5070
ในวันที่โชคชะตาเข้าข้างเรา
สักวันหนึ่งก็ไปถึง 100 ได้

ชายผู้กลัวความสูง
สู่จุดสูงสุดของน้ำตก
ถามว่ากลัวไหม
ตอบเลยว่ามาก
แต่ตะกอนความคิดตลอดการเดินทาง

ทำให้เข้าใจอะไรได้มากขึ้นเช่นกัน

รอสอบเสร็จก่อนนะ ค่อยมาเขียนการเงินให้อ่าน

หมอโอ๊ต อยากเรียนไม่ได้นอน
นพ.ภาณุวิชญ์ สุวรรณน้อย CFP,CISA