มีคนเคยกล่าวว่า ถ้าเราทำอะไรในสิ่งที่ชอบยังไงก็สำเร็จ

แต่กลับกันถ้าเราจะทำในสิ่งที่ไม่ชอบให้สำเร็จด้วยเช่นกันจะทำอย่างไรดี

หลายๆครั้งที่คนเรามักอยู่ในสถานการณ์ที่เลี่ยงไม่ได้ เราไม่ได้ชอบทุกอย่างเสมอไป

แต่เราต้องผ่านมันไปให้ได้ในสถานการณ์ที่แย่หรือเลวร้ายแบบนั้น

วิธีที่จะใช้เรียนวิชายากๆ หรือวิชาที่ไม่ชอบ หรือแม้แต่วิชาที่ต้องท่องก็เช่นกัน

สิ่งแรกที่มักจะถามตัวเองเสมอว่า ที่ไม่ชอบนั้น มีอะไรที่มีส่วนทับซ้อนกับสิ่งที่ชอบ สิ่งที่ทำได้ดี หรือสิ่งที่ถนัดในอดีตไหม

โดย 80% มักจะมี ถ้าเราไม่ได้มองชีวิตไปในแง่ร้ายเกินไป

นั่นเท่ากับว่า เราสามารถหาเรื่องดีๆ สิ่งดีๆ ในจังหวะที่กำลังเลวร้ายได้เสมอ เปลี่ยนมุมมองแล้วค้นหามันให้เจอ เพราะสิ่งที่เจอแล้ว สิ่งนั้นจะเป็นสิ่งที่เหนี่ยวนำไปทำในสิ่งที่ไม่ชอบได้

วัดระดับความไม่ชอบออกมาหน่อย

ไม่ชอบ เกลียดเลย แบบนี้อย่าไปต่อต้าน ไม่ต้องทำเลยก็ได้ จะฝืนไป

กลางๆ เฉยๆ ทำก็ได้ไม่ทำก็ได้ งั้นก็ทำๆไปแล้วคงความเฉยเป็นกลางนั้นไว้ เผื่อว่าวันหนึ่งทำได้ดีแล้วดันชอบก็เป็นได้

ก็ชอบนะ แต่ … มันจะมีเงื่อนไขอะไรสักอย่าง ที่ทำให้สะดุดแล้วไม่ไปต่อ งั้นก็ปิดตาลืมสิ่งนั้นไปซะ แล้วบอกว่าก็ชอบอยู่ หลังคำว่าแต่มักเป็นข้ออ้างของเราในการปกป้องตัวเองเสมอ ถ้าไม่เลวร้ายมากก็ลืมๆไปซะ

พอได้เจอแล้วว่ามันไม่ได้แย่ขนาดนั้น ก็จะเริ่มเปิดใจแล้วสินะ

สิ่งที่มักทำเสมอ ถ้าจะลุย เราจะรู้สึกไม่ดีหรือทรมานอะไรบ้าง แล้วถ้าลุยเราจะมีความสุขอะไรบ้าง แล้วเอามาเปรียบเทียบก้น ถ้าเทไปทางทุกข์ซะมาก ส่วนใหญ่ผมจะเลิกทำตั้งแต่แรก แต่ถ้ามีทุกข์สลับสุขไปบ้างแต่โดยรวมยังสุขอยู่ก็ไปต่อได้นิ แค่บริหารความสุขทุกข์ให้ดี อย่าให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งกลืนกินอีกฝ่าย สุขก็ไม่ต้องสุด ทุกข์ก็แค่ปล่อยจอย ปล่อยวาง อยู่ตรงกลางสบายกว่านะ

เมื่อชั่งน้ำหนักแล้วพร้อมจะลุย

เราต้องเข้าใจธรรมชาติตัวเองก่อนว่า
ไม่มีใครคนไหน จะชอบอยู่ในสภาวะที่ตัวเองไม่ชอบได้นานๆ

เพียงแต่เราต้องรู้สติว่าชอบหรือไม่ชอบ รับรู้ก็เพียงพอแล้ว

ต่อมาต้องเข้าใจว่า ทุกเส้นทางของการสำเร็จอะไรสักอย่าง มันต้องใช้เวลา

ในทางที่ยากลำบาก มีอุปสรรคขวากหนามมาปะทะเสมอ ถ้าเจ็บปวดก็เป็นเรื่องธรรมดา ถ้าไม่มีขวากหนามหรืออุปสรรคก็ถือว่าโชคดีไป

ตั้งเป้าหมาย
บาลานซ์ความสุข
เข้าใจตัวเอง
เข้าใจเป้าหมาย
เข้าใจอุปสรรค

บอกตัวเองไปก่อนว่า ฉันรักในสิ่งที่ทำ แม้ในใจลึกๆจะไม่ได้รักมันขนาดนั้น

ถ้าไม่มองในด้านดี เราจะหาวิธีการที่ดีให้ไปถึงเป้าหมายที่ดีไม่ได้เลยจริงๆ

ให้เวลา ลองทำ ให้เวลาเท่าๆกับการทำในสิ่งที่รักให้มากพอ ปกติส่วนตัวจะใช้เวลาประมาณ 6 เดือน ถ้าทำเต็มที่ ทำทุกวัน ทำแบบไม่มีข้ออ้าง ติดต่อเป็นระยะเวลา 6 เดือนแล้ว ความรู้สึกยังบอกว่า เราไม่ใช่จุดนี้ เราเป็นไปไม่ได้หรอก ถ้ามีความรู้สึกแบบนั้น ผมจะเลิกและยุติทันที เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา

แต่ถ้าหากว่า ความรู้สึก กลางๆ เฉยๆ ก็ลุยต่อเลย แสดงว่าโดยรวมไม่ได้แย่ และให้กำลังใจตัวเองเสมอว่า เราก็แค่เริ่มต้น ช่วงเริ่มต้นทุกคนก็แย่มาก่อน อย่าไปคิดเยอะ ทำต่อไป

เมื่อเราเก็บ Small Win มาได้บ่อยๆ บ่อยครั้งมากเท่าไหร่ ในสิ่งที่ไม่ได้ชอบขนาดนั้น มันจะเติมไฟและพลังให้เราอย่างมหาศาลเพื่อทำเป้าหมายในอนาคต

อีกวิธีที่ผมมักใช้ตอนสอบ AISA และ CISA คิดในใจภาษาการเงินก็ยาก บัญชีก็ยาก กฏหมายกฏระเบียบและจรรยาบรรณเยอะแยะไปหมด ไม่ถนัดเลย ทำไม่ได้แน่ๆ

แต่มาเปลี่ยนใจว่าจะสอบให้ได้ในแบบที่ไม่ชอบนี่แหละ 555 ก็เลยคิดว่าการเงินและบัญชีก็เหมือนการแก้โจทย์ทางคณิตศาสตร์ ซึ่งผมก็ถนัดและชอบคณิตศาสตร์ซะด้วย ให้นั่งแก้โจทย์เลขเป็นวันๆติดต่อหลายสัปดาห์ก็ทำได้ประมาณนั้น จึงได้เปลี่ยนพลังแห่งความชอบ มาใช้กับสิ่งที่ไม่ได้ชอบขนาดนั้น ให้เวลากับมัน ฝึกฝนให้มากพอ แล้วผลลัพธ์ก็สำเร็จ

อีกอย่างถ้ามันจะไม่ชอบมากๆ พวกท่องๆ ผมมักจะถามตัวเองว่า ถ้าผมขี้เกียจอะไรคือสิ่งที่ควรและจำเป็นต้องรู้ ตอบมาให้ได้ ถ้าได้ก็เช็คผ่าน แล้วอ่านไปก็คิดเสมอว่า ถ้าเราเป็นคนเขียนหลักสูตรหรือออกข้อสอบเอง จะวัดอะไรบ้าง ทักษะใดที่ใช้บ่อยและต้องรู้ และต้องฝึก ก็เลยทำให้ได้ฝึกฝนทักษะนั้นต่อไป

อย่าลืมการให้รางวัลตัวเอง ในความสำเร็จ แม้ความสำเร็จเราจะเล็กน้อยเพียงใดก็ให้รางวัลตัวเอง อย่างน้อยก็เก่งกว่าเมื่อวานก็เพียงพอแล้ว เก่งกว่าเมื่อวานของทุกวัน 1ปีก็พัฒนาตัวเองไปได้ไกลแล้วจริงๆ

ตัดเสียงรบกวนที่ไม่ช่วยส่งเสริมเป้าหมายให้ออกไป ส่วนใหญ่ถ้าสมาธิเข้มๆ ผมแทบจะไม่ได้ยินเสียงรบกวนด้วยซ้ำ แบบโฟกัสมากๆหรือมุ่งมั่นมากๆ

Motivation ทั้งภายนอกและภายใน ส่วนตัวใช้จากภายในตัวเองล้วนๆ เพราะถ้ารับจากภายนอก อาจจะต้องใช้เงินสิ้นเปลืองไปอีก หรือถ้ามีผลกระทบจากภายนอกแล้วทำได้หรือทำไม่ได้จะมีผลต่ออารมณ์และความรู้สึกของเราด้วย จะกลายเป็น Noise ที่มารบกวนได้ ส่วนใหญ่ผมมักไม่รับจากภายนอก แต่สร้างมันออกมาจากภายในแล้วส่งแรงไปให้ถึงผลลัพธ์ที่ต้องการ

ถ้ารู้ว่าไม่ใช่แล้วหนักจริง หรือรู้สึกเสียเวลา ก่อนจะยุติให้คิดสัก 2 สัปดาห์ ทบทวนทั้งข้อดี ข้อเสีย ที่ได้เรียนรู้ ประสบการณ์ต่างๆ เราตกตะกอนอะไรบ้าง สิ่งที่ได้มามีทักษะไหนที่ต่อยอดไปได้บ้าง ถ้ายุติบทบาทในทางนั้นๆ

ไม่มีคำว่าเสียเวลาหรอก อย่างน้อยก็ได้ทำแล้วรู้ว่า 1อย่างนี้คือสิ่งที่ไม่ใช่เท่านั้นเอง

ไม่ว่าเป้าหมายจะยากแค่ไหน บริหารพลัง บริหารแรง ความสุข ดับทุกข์ไป ทุกคนไปถึงเป้าหมายได้แน่นอน