เปลี่ยนความอยากให้กลายเป็นกิจวัตรประจำวัน

อะไรคือการเปลี่ยนความอยากเป็นกิจวัตรประจำวัน
นึกง่ายๆว่า ทุกครั้งที่เรามีเป้าหมายอะไรสักอย่างในชีวิต
หลังจากที่ได้ตั้ง SMART Goal แล้ว
Specific เป้าหมายที่มีความเฉพาะเจาะจง
Measurable วัดผลได้
Achievable สามารถเป็นไปได้
reasonable เป็นเหตุเป็นผล
Time-Bound มีระยะเวลาที่ชัดเจน
เช่น ตั้งเป้าหมายว่าจะอ่านหนังสือและเตรีอบสอบ AISA
ให้ผ่านในอีก 3 เดือนข้างหน้า
ประเมินตัวเองว่าเป็นไปได้ แม้บางครั้งโอกาสจะน้อยนิดก็ตาม
ก็เปลี่ยนจากความอยากให้เป็นกิจวัตรประจำวัน
แรกๆฝืนหน่อย แต่พอได้ทำ ก็ฝืนต่อ 555
คิดซะว่ามันคือเส้นทาง ทางผ่าน ไม่ใช่ทางตัน
ส่วนใหญ่แก้ปัญหา ความอยากที่มาแปปๆแล้วหมดไป
หรือไฟมา มาแป๊บๆก็มอดดับ
ด้วยการกำหนดเวลาไปเลย
เช่น จะเริ่มอ่าน AISA ทุกวัน ช่วง 04.00-06.00น.
หรือช่วง 08.00-10.00น. ในแต่ละวันแล้วแต่ความว่าง
เปิดเช้ามา ทำสิ่งนั้นก่อนเลย
แม้จะรู้สึกว่ายาก ทำไปสัก 10 วัน 20 วัน 30 วัน
ความยากจะลดลง เปลี่ยนเป็นความชินแทน
ชินว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่เราต้องทำ ทำจนเป็นนิสัย
ทำจนเป็นวินัย ทำจนไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดที่จะต้องทำ
เพราะอะไรนั่นหรือ เพราะว่าชินไปแล้วว่าต้องทำ
พอเริ่มชิน จะเริ่มเข้าโหมดที่ว่า
เริ่มหาสิ่งที่ชอบและสนุก ในสิ่งที่สนุกแล้วช่วยส่งเสริมให้ดีขึ้น
ทำไปเรื่อยๆจนเป็นวินัย ต้องมีการวัดผลเสมอ
แม้ว่าช่วงแรกจะไม่จริงจัง
แค่เปลี่ยนผ่านจุดที่ทำให้รู้สึกชิน
แต่เราต้องเข้าใจตัวเองว่า
ทุกอย่างมีเส้นเวลาของตัวเองเสมอ
จริงๆมันง่ายมากนะ กับการที่ทำเรื่องเดิมๆซ้ำๆ
แต่ความยากคือความน่าเบื่อ หมดไฟ หมดใจ 555
ถอนหายใจ หรือทำเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จซะที
เมื่อไม่สำเร็จซะที ก็เปลี่ยนมาให้กำลังใจ
แล้วประเมินตนเองว่า วิธีการที่ทำอยู่นั้น
เป็นวิธีที่จะนำพาไปสู่ความสำเร็จหรือไม่
ให้ตอบตัวเองแบบไม่มี Biasนะ
วิธีการมอง มักจะมองใน 3 แนวทาง
1.มุมมองที่เรามอง 2.มุมมองที่บุคคลที่สื่อสารมอง
3.มุมมองที่บุคคลภายนอกมอง
ก็จะทำให้เห็นมุมมองที่แตกต่างกันออกไป
ถ้าหา 3 มุมมองที่แตกต่างนี้ไม่ได้
แสดงว่าอาจจะมี Bias เล็กๆ
เหมือนการถกประเด็นทางความคิดกับตนเองให้ดี
แล้วคำถามต่อมา จะปรับกิจวัตรหรือวิธีการเดิม
ทำอย่างไรให้ดีขึ้น มีประสิทธิภาพขึ้น
ทำงานได้ไวขึ้น สำเร็จไวขึ้น
รูปแบบการทำงานที่ทำให้เสียเวลา
ควรจะปรับ หรือควรตัด หรือเพิ่มประสิทธิภาพได้อย่างไร
อีกอย่างต้องเข้าใจตัวเองว่า
เมื่อถึงจุดที่ต้องวัดผล ยิ่งใกล้ยิ่งเครียดหรือไม่
ถ้าคำตอบคือใช่ ก็ต้องปรับให้เร่งกว่าเดิม
เพื่อใกล้ถึงจุดหมายแล้วไม่เครียด
แต่หากว่ายิ่งเครียด ยิ่งทำงานได้ดี
มีประสิทธิภาพ คุณภาพไม่เคยลด
ยิ่งใกล้เส้นระยะเวลาตัดสิน ยิ่งชอบ
ถ้าแบบนั้นจงแบ่งจุดเช็คระยะให้บ่อยเข้าไว้
เพื่อที่จะได้รู้สึกว่าต้องเช็คอีกแล้ว
ต้องเร่งมือหรือเพิ่มประสิทธิภาพให้มากขึ้น
เมื่อทำจนเป็นวินัย ทำเป็นนิสัย
เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง
แรกๆอย่าลดคุณภาพการทำงานถ้าไม่จำเป็น
ให้คงประสิทธิภาพสูงสุดที่ทำได้ไว้เสมอ
แต่ถ้ามันล้นจนมากพอ ก็อย่าพึ่งลด
แต่ไปแก้ที่กระบวนการและการวางแผนให้ดี
ให้มีระเบียบและระบบมากพอ
เมื่อจัดสรรเวลาได้ลงตัวแล้วทุกอย่างจะง่ายเอง
การลดคุณภาพ ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น
เป็นการยอมแพ้ไปได้ง่ายๆ
ค่อยๆปรับความอยากให้เป็นวินัย
ปรับให้เป็นกิจวัตรประจำวัน
ทำต่อเนื่องสม่ำเสมอ 3-6 เดือน
ชีวิตก็อาจจะเปลี่ยนได้เช่นกัน
ไม่รู้แต่ละคนเป็นเหมือนกันไหม
ใครเห็นแตกต่างก็มาแชร์กันได้
เผื่อเป็นแนวทางหนึ่งที่ผมใช้เท่านั้นเอง