ถ้ากลัวสุดขีดจะตั้งสติได้อย่างไร

ต้องเล่าก่อนว่า เมื่อก่อนผมไปเที่ยวเดินป่าบ่อยมาก
รองเท้าแดงคู่ใจกับชุดฟุตบอล

ใช่ครับ ไม่ผิดเลย
การเดินป่าที่ไม่ใช่สายอุปกรณ์

เป้หนึ่งใบก็ใส่ข้าวของเครื่องใช้ได้หมด
ของกินและขยะจะแยกอีกถุง
ในภาพก็จะเป็นถุงเหลือง

ขึ้นไปดูธรรมชาติแล้วก็ต้องเก็บขยะกลับลงมา
แต่จากภาพมันก็ดูไม่น่าจะยาก

ทำไมถึงหน้าซีดเป็นไก่ต้มขนาดนั้นละ
คำตอบก็คือ กลัวความสูงสุดขีด
กลัวในแบบที่ว่า เหงื่อแตก ใจสั่น
จะวูบและจะเป็นลม

ทางที่เดินตรงนั้น เป็นเหวเลย
ซึ่งสูงมากๆ ทางก็อันตรายมาก
น้ำตกกระเด็นมาพร้อมกันเม็ดฝน
ทำให้พื้นดังกล่าวลื่นด้วย

บวกด้วยรองเท้าที่เดินผ่านเขามาหลายลูก
ก็คิดว่ามั่นใจ แต่วันนั้นรองเท้าดันลื่น

ทำให้ความกลัวที่มีอยู่เดิมคูณสองเข้าไป
เจอปัญหา ทำอะไรไม่ถูกเลย

สิ่งแรกที่มักทำ คือนิ่งก่อน
ปล่อยวางความกลัว ปล่อยวางความทะเยอทะยาน
ไม่ว่าจะขึ้นหรือลง
ให้กลับมาที่จุดตรงกลาง
คือความเบาบางและความว่างเปล่า

ไม่ต้องคิดอะไร
ไม่ต้องย้อนอดีต ไม่ต้องคิดถึงอนาคต
อยู่กับปัจจุบันเท่านั้น

หายใจเข้า หายใจออก รู้สึกแค่ว่าหายใจพอ
ทำปัจจุบันให้ดี คือเดินให้ดี
ก้าวไปทีละก้าว ไม่ต้องย้อนคิดเรื่องความกลัว
ไม่ต้องกลัวผิดพลาด ไม่สนใจผลลัพธ์

ให้ดูแค่ว่า เราต้องเคลื่อนที่ต่อเท่านั้น
ตัดปัจจัยอื่นๆไป เมื่อสงบและได้สติ

แล้วคิดว่าไม่ไหว
เลยถอดรองเท้าเดิน
ฝากถุงเหลืองไว้กับพี่ที่นำทางมา
บอกว่าผมไม่ไหวพี่ ถ้าถือไปด้วย
ถ้าพี่ไหว ผมรบกวนฝากหน่อยครับ

แล้วพี่เขาก็เห็นใจ กับเห็นหน้าที่เราซีด
แล้วรู้ว่ากลัวความสูงแน่

สุดท้ายปัญหาหรืออุปสรรค ถ้าเราไม่มองที่ปัญหา
แต่มองที่วิธีการแก้ปัญหา
หรือมองด้วยวิธีการเล็กๆน้อยๆ
ไม่คาดหวังผลลัพธ์ ไม่โทษอดีตที่ผิดพลาด
อยู่กับปัจจุบันแล้วก้าวเดินช้าๆ

สิ่งที่เรากลัวก็แค่ช่วงเวลาหนึ่งๆเท่านั้นเอง
เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
ถ้าเข้าใจและทำได้ก็ไม่ได้ยากเลย

แล้วก็จะเพิ่มภูมิต้านทานให้กับเราด้วย
ไม่ว่าเกิดปัญหาใดๆ ก็ย้อนกลับมาที่ภาพนี้
แล้วก็ลองใช้วิธีการแบบเดียวกัน

เมื่อแก้ปัญหาได้เก่งขึ้น
อะไรมากระทบก็อาจจะไม่กระเทือน

ยิ่งกลัวมาก ยิ่งต้องนิ่งให้มาก
รวบรวมสติให้เร็ว ฝึกให้มั่นคง
รู้ตัวให้อารมณ์และการเปลี่ยนแปลงให้ไว
เมื่อทำได้ดี ทุกปัญหามีทางแก้เสมอ

แล้วผมก็ก้าวข้ามผ่านไปได้
อย่างค่อยๆเดิน อย่างช้าๆ
มีสติแล้วก็ไปด้วยความรู้สึกไม่กลัว
เพราะโฟกัสที่การหายใจ

ทำสิ่งเดียวกันแต่เปลี่ยนจุดโฟกัส
สุดท้ายผลลัพธ์ได้เหมือนกัน
แต่วิธีคิดต่างกันเท่านั้นเอง

ถอดบทเรียนจากความกลัวสุดขีดที่ริมหน้าผา

หมอโอ๊ต อยากเรียนไม่ได้นอน
นพ.ภาณุวิขญ์ สุวรรณน้อย CFP,CISA