ผมอาจจะเป็นคนหนึ่งที่อยากเรียนมากๆ

แต่เงินที่อยากจะเรียนก็ต้องหามาเอง

ฟังไม่ผิดครับ หลังจากเรียนจบ
ได้รับสิทธิพิเศษด้วยการที่ดูแลตัวเอง
ช่วงแรกๆเงินเดือนตกเบิก เราเข้าใจได้
ก็ใช้เงินเก็บ และเงินจากคุณพ่อคุณแม่บ้าง
แต่หลังจากเงินเดือนเดือนแรกออก
ก็ดูแลตัวเองเลย การหาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย

ถ้าเราใฝ่ดี อยากเรียน แต่ไม่มีคนสนับสนุนเต็มอัตรา
ความเป็นจริงๆคือมันยากมากๆ

เหนื่อยมากๆในการหาเงินช่วงแรกๆ
ยิ่งถ้าเราอยู่ในระบบราชการทราบดีอยู่แล้ว
ว่างานหนักจริงๆ แค่ทำงานในเวลาราชการ
อยู่เวรของตัวเอง ก็หนักมากพอแล้วจริงๆ

แต่ประเด็นคือตอนนั้นผมก็ตั้งใจนะ
ขีดเส้นทางตัวเองยาวไป 5 ปีข้างหน้า
แล้วก็ทำตามแผนอย่างชัดเจนมาก

สิ่งแรกที่ต้องเติม คือความรู้
ถ้าเราอยากได้ความรู้ที่เยอะมาก
ตามที่ต้องการ ต้องเรียนอะไร
ต้องไปที่ไหน หาความรู้อย่างไร

จะใช้เงินเท่าไหร่
ถ้าตามทฤษฏีเราจะวางประมาณการค่าใช้จ่ายล่วงหน้า
ใช่ครับ ผมวางค่าใช้จ่ายในการเรียน
ยาวๆเลย ปีแรกจะเรียนอะไร
ใช้เงินเท่าไหร่ กระแสเงินสดพอไหม
ถ้ารู้แน่ๆว่าไม่พอ
จะวางแผนหารายได้อย่างไร
วางไปเลย 1 2 3 4

ทำไปเรื่อยๆ
การขึ้นเวรหาเงินแบบ Active income ก็เกิดขึ้น
นอนแบบ Interval 4 ชั่วโมง
1 วันนอนรวมประมาณ 8ชั่วโมง แบบ 4 4
แล้วก็รันเวรยาว

ตอนนั้นอยากได้ 2 ทักษะ
มาจากโรงเรียนแพทย์ เราเข้าใจดีว่า
หัตถการ การตัดสินใจ หรือการเลือกการรักษา
อาจจะยังไม่ดีมาก

หรือหากอยู่ในภาวะกดดันมากๆ
เช่นภาวะฉุกเฉินทั้งหลาย ต้องทำอะไรยังไง
หน้างานบอกไม่ได้หรอก นอกจากเราจะอยู่หน้างานเอง

เลือกไปใช้ทุนใน รพ ที่คิดว่าเยิน(ยุ่ง เหนื่อย ยาก)
ใช่ครับ สิ่งที่ได้คือประสบการณ์ที่คุ้มค่ามาก
ทั้งการเป็น Intern1 แพทย์ฝึกหัด
ใส่ท่อ เจาะปอด ปั้ม บลาๆ ทุกหัตถการ
และได้เรียนรู้มากมาย ขอบคุณทั้งอาจารย์และเพื่อนๆ

แต่งานหนักแต่เป้าหมายก็อยากเรียนการเงิน
ก็เอาเงินเวรต่างๆนั่นแหละในช่วงเริ่มต้น
ไปลงเรียน CFP ขึ้นเวรทั้งเดือน เรียนCFP 3วัน
น้ำตาจะไหลนะเอาจริงๆตอนนั้น
ชีวิตต้องสู้อะไรขนาดนั้น

แต่ออกแรงครั้งเดียวได้ 2-3เป้าหมาย
ฝึกความอดทน ใจเย็น
ตัดสินใจด้วยสถานการณ์กดดัน

พอทำแบบนี้ไปเรื่อยๆมารู้ตัวอีกที
คือจ่ายค่าเรียนไปเยอะมาก

แล้วก็ชินกับการหารายได้เพิ่ม
เพิ่มทางที่ 2 3 4 ไปเรื่อยๆ
ก็เลยได้ลดเวรลง
แต่เรียนอะ คงเดิม มีแต่เพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ

พอเรียนแรกๆดูจะไม่มีความหวังเลย
ตกแล้วตกเล่า ไม่ผ่านสักที
เลยลงเรียนโทไปเลย อาจจะช่วยหน่อย
แต่เวลาเรียนเริ่มไม่ได้ อยู่เวร 13-15วันต่อเดือน
ตอนนั้นคือเหนื่อยมาก
เหมือนอยู่เวร อีกวันหลับ แปปๆครบเดือน
แต่ลงเรียนงวดแรกไปแล้ว 1.5แสน
จึงตัดสินใจลาออกช่วงก่อนโควิด 1 เดือน
ก็เลยมาลุยวางแผนการเงินตอนนั้น
อารมณ์แบบเรียนก็ต้องเรียน
หมอก็ออกมาละ 5555
ไม่ดิ้นรนก็ลำบาก เลือกเอาไม่ยาก

ทุนเดิมที่ขยันอยู่แล้ว (อยู่นิ่งไม่ได้)
ก็เลยเอาความรู้ที่ได้ไปหาเงิน ก็ได้มาประมาณนึงเลย
ต่อจากนั้นก็แบบ อยากสงบ
งานประจำก็ไม่น่าจะปวดหัวมาก
ก็ทำไปก่อน ส่วนงานไม่ประจำก็ทำเงิน
ระหว่างนั้นก็ไม่ต้องกังวลวิ่งหา

จะได้โฟกัสกับการเรียน
แต่ก็ทำทั้งสองงาน แล้วค่อยเพิ่มไปอีก 3 4 5
แต่ก็เรียนด้วยเงินจำนวนตามภาพ

เหนื่อยมากนะ เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย
แต่เชื่อเถอะ ถ้าเขาตั้งใจ

อุปสรรคมันก็แค่ทางผ่าน
ถ้าเป้าหมายและความตั้งใจเรายิ่งใหญ่พอ
ไม่มีข้ออ้างเลยที่จะไม่ทำ

บทความนี้เขียนตอนที่ผ่านมาได้ทั้งหมด
แต่ใครที่ต้องเจอไม่สนุกเลยจริงๆ

แชร์อีกมุมหนึ่งของคนที่อยากเรียนไม่ได้นอน
จำนวนเงินไม่ได้น้อย
แล้วก็ต้อง Active Income ทำงาน ทำงาน ทำงาน
แล้วต้องตัดเป็น Expense หรือค่าใช้จ่ายในงวดปีนั้น

แต่เชื่อเสมอตั้งแต่วันแรก
ว่าการลงทุนในตนเองคุ้มค่าเสมอ

แม้ว่าจะดูไม่เห็นปลายทางอะไรเลย
แต่ความรู้ และทักษะประสบการณ์
พาผมไปจุดที่ไม่เคยไปมาก่อน
รวมถึงพาไปเจอ
หลายๆคนที่ผมอาจจะไม่มีโอกาสได้เจอ

รวมทั้งทุกครั้งที่เรียน
ก็จะสามารถขยายขีดความสามารถในการหารายได้ได้เช่นกัน

เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่ผ่านช่วงเวลายากลำบาก
เดี๋ยววันหนึ่งจะเป็นวันที่ดีของเราเอง

หมอโอ๊ตอยากเรียนไม่ได้นอน
นพ.ภาณุวิชญ์ สุวรรณน้อย CFP,CISA