เอาจริงๆนะ ไม่ว่าโลกจะหมุนเร็วขนาดไหน
ถ้าไม่ขยายกรอบการใช้จ่าย
ชีวิตก็ไม่ได้ลำบากขนาดนั้น
นึกถึงช่วงเวลาที่เรียนจบ
แล้วนั่งรถทัวร์บ้าง รถไฟบ้าง เครื่องบินบ้าง
เพื่อเดินทางไปเรียน อบรมและสอบที่กรุงเทพฯ
ชีวิตคนต่างจังหวัดที่ต้องเดินทางเข้ากทม.
ด้วยโอกาสที่แตกต่างกัน
เพื่อให้เห็นภาพมากขึ้น
หลายๆหลักสูตรมีการเรียนการสอนแต่ในกรุงเทพ
เด็กในชนบท หรือในต่างจังหวัดแบบเรา
แทบจะเข้าไม่ถึงเลย
ถ้าจะเข้าไปเรียนอาจจะได้เรียนตามหัวเมืองต่างๆ
ในภาคนั้นๆ หรือต้องตามหาอาจารย์ที่เก่งๆ
ที่ใกล้เราที่สุด อาจจะเดินทางด้วยระยะทาง
หลัก 10 หลัก 100 กิโลเมตร
เพื่อให้ได้เข้าถึงความรู้เหล่านั้น
เขาอาจจะต้องเตรียมเงินเพื่อค่าใช้จ่ายในการเดินทาง
ต้องเตรียมความพร้อมมากกว่าคนอื่น
อาจจะต้องตื่นเช้ามากกว่าคนอื่น
หลักหลายชั่วโมง เพื่อเดินทางไปเรียน
ไปเอาความรู้ เพื่อให้ตัวเองพัฒนาขึ้น
นี่คือความเป็นจริงที่เห็นได้อย่างชัดเจน
การเข้าถึงการเรียน เศรษฐกิจ สังคม
หรือแม้กระทั่งการหางาน รายได้ โอกาสต่างๆ
มีความแตกต่างกันมาก
นึกถึงสมัยเด็กที่อาจจะต้องเดินทาง
เพื่อไปเรียนต่างอำเภอ
โรงเรียนเข้าแถว 8โมงเช้า
อาจจะต้องตื่นตั้งแต่ตีห้าหรือหกโมง
แล้วหกโมงครึ่งรถมารับ เดินทาง 1 ชั่วโมงไปเดินทาง
พอโตขึ้น เรียนโรงเรียนประจำ
ดีหน่อยที่ไม่ต้องเดินทาง
มหาลัย ก็จ่ายค่าหอพัก ก็เลือกหอใน
ประหยัดค่าใช้จ่ายและระยะเวลาในการไปเรียน
ไม่ได้มีมากมายอะไร
พอจบมา จะเรียนเพิ่ม
ก็ต้องนั่งรถ 6-8ชั่วโมงเพื่อเดินทางไปเรียน
กลับอีก 6-8ชั่วโมงอีก
ถ้ามีเงินมากหน่อย ขึ้นเครื่องบิน 1 ชั่วโมงไปถึง
แต่ถ้าไม่มี ก็เดินทางรถไฟ
ค่าใช้จ่ายลดลงเยอะ
แต่ก็ใช้ระยะเวลาเดินทางมากขึ้นไปอีก
แค่เรื่องการเดินทางก็เห็นถึงความแตกต่าง
ในเรื่องของการเข้าถึงความรู้ที่ดี
หลายๆหลักสูตรต้อง On-site เท่านั้น
มีแค่ที่กรุงเทพเท่านั้น
เด็กต่างจังหวัดแบบเราได้แต่แหงนมอง
แล้วอุทานในใจเบาๆ
ทำไมแค่การอยากรู้เรื่องเหล่านี้ต้องลำบากขนาดนี้
ว่าเมื่อไหร่โอกาสและความโชคดีแบบนั้นจะมาที่เรา
ถ้าจะได้รับโอกาสเหล่านั้น
ก็ต้องใช้ต้นทุนค่าเวลา ค่าเดินทาง
เสียเวลาที่จะไปสร้างประโยชน์อื่นๆ
แต่ในหลายสถานการณ์
เราก็หลีกเลี่ยงไม่ได้
เนื่องจากทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด
ทั้งในเรื่องจำนวนเงิน ระยะเวลา
และข้อจำกัดอื่นๆที่มากมายนับไม่ถ้วน
การที่เด็กชนบทหรือต่างจังหวัด จะโดดเด่นได้
บางครั้งอาจจะไม่ได้เรียนพิเศษเท่าคนอื่น
ต้องขวนขวาย พยายามด้วยตนเอง
มีการสนับสนุนที่ดี จากทั้งโรงเรียน
สิ่งแวดล้อมรอบตัว ถ้าโชคดีหน่อยเจอครูที่ดี
เราเลี่ยงไม่ได้จริงๆที่แต่ละที่จะต่างกัน
เพียงแต่เราต้องบริหารหน้าตักเราให้ดีเท่านั้นเอง
การทำหรือไม่ทำเป็นการเลือกเสมอ
ใช่ว่าการที่เขาทำแบบนั้นจะผิดเสมอ
เราไม่ได้อยู่ในจังหวะตัดสินใจในตอนนั้น
คนมองย้อนหลังก็บอกได้สิ
ว่าสิ่งนั้นถูก สิ่งนี้ผิด แบบนั้นดี แบบนี้ไม่ดี
แต่ถ้าเราลองเข้าใจเขา
ด้วยการลองคิดว่าตัวเองนั่งในสถานการณ์นั้น
มันไม่ง่ายจริงๆที่จะต้องยอมรับ
เพียงแต่สถานการณ์บีบบังคับให้ต้องยอมรับ
สภาพที่ต้องเจอในตอนนั้น
ยิ่งปฏิเสธยิ่งเจ็บปวด ยิ่งวิ่งหนียิ่งต้องเจอ
ถ้าเกิดในครอบครัวที่ร่ำรวย มีทุกอย่างดังหวัง
นับว่าเป็นโชคดีแล้ว
ถ้าเกิดในครอบครัวระดับกลาง
มีกินมีใช้พออยู่ ไม่ฟุ่มเฟือย
มีเท่าไหร่ ใช้เท่านั้น ก็ไม่ได้ลำบาก
ถ้าในครอบครัวที่ยังต้องวิ่งหา
ชักหน้าไม่ถึงหลัง
การจะได้เรียนของคนหนึ่ง
คือความเสียสละของอีกคนหนึ่ง
พี่ชายที่แสนดี อาจจะต้องเสียสละไม่เรียน
เพื่อให้น้องได้มีโอกาสเรียน
ก็จะเป็นอะไรที่เจ็บปวด
ความแตกต่างที่เกิดขึ้น
ก็ทำให้เห็นได้ชัดว่า ไม่ว่าอย่างไร
เราเลือกไม่ได้ว่าจะเกิดในครอบครัวไหน
การไม่เปรียบเทียบนั้นนับว่าดีที่สุด
การน้อยใจ อิจฉา เสียใจ
เป็นเรื่องที่เจอได้ในคนธรรมดาอย่างเรา
ไม่ใช่เรื่องแปลก
เราอาจจะต้องมองหน้าตักตัวเองเสมอ
ใช้ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดให้คุ้มค่าที่สุด
เมื่อถึงวันหนึ่งที่ได้ผ่านความเจ็บปวด
หรือความยากลำบากเหล่านั้น
เราจะเริ่มรู้สึกขอบคุณตัวเองจริงๆ
เมื่อวันหนึ่งที่เราไปถึงจุดที่สูงมากๆ
จากโอกาสที่เข้ามา ก็จงอย่าลืมตัว
การใช้ชีวิตที่ไม่ได้ต่างจากเดิม
แม้ทรัพยากรที่มีจะอุดมสมบูรณ์ขึ้น
อาจจะไม่ทำให้เราลำบาก
เพราะเราจะเข้าใจความลำบากนั้นเป็นอย่างดี
แล้วก็ไม่อยากกลับไปลำบากแบบนั้นอีก
การมีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ ใช้ทรัพยากรที่สูง
ถ้าเราพร้อมจะแลก ก็ลองดู
แต่ถ้ามองว่าเสี่ยงก็ถอยออก แล้วตัดสินใจดีๆ
ไม่มีถูกผิด มีแต่เลือกกับไม่เลือกเท่านั้น
สุดท้ายการเลือกก็เป็นผลของเหตุแห่งการเลือก
อยู่ที่ว่าเราจะเลือกแบบไหนเท่านั้นเอง
ปล.กลับมานั่งรถประจำทางเหมือนที่ไปเดินป่า Backpack หรือแม้กระทั่งเดินทางไปเรียนคนเดียวอย่างเดียวดาย
นพ.ภาณุวิชญ์ สุวรรณน้อย CFP,CISA
