หมอโอ๊ตในวัยพึ่งจะเลข 3

ทำงานมา 5 ปี ยังไม่มีรถเป็นของตัวเองเลย

ด้วยความที่ผมชินกับการใช้ชีวิต
แบบไม่มีรถเป็นของตัวเอง
จึงไม่ได้รู้สึกว่าลำบากอะไรขนาดนั้น

แต่มีรุ่นน้องผมคนหนึ่งทักว่าพี่ใช้ชีวิตยังไง
จึงได้กลับมาคิดกับตัวเองขึ้นมาทันที
เออวะ จริงๆเราต้องมีรถแล้วไหมนะ

วัย 30 แล้ว คนอื่นมีบ้าน มีรถ
แต่งงาน มีครอบครัว
หรือบางคนเกษียณไปแล้วก็มี

ทำไมหมอโอ๊ตยังไม่มีรถอีก

ทำให้คำถามนี้ผมย้อนกลับมาถามตัวเอง
ว่าทำไมยังไม่มีรถนะ
มือหนึ่งก็ได้ มือสองก็ได้ รถหรูหราก็ได้
ทำไมไม่ซื้อ ทำไมก่อน

เหตุผลตอนแรก เริ่มด้วยช่วงแรก
ก็ทำงานในโรงพยาบาล อยู่หอพักในโรงพยาบาล
ก็เดินถึงโรงพยาบาล ไม่เห็นต้องซื้อรถเลย
พอปีสองก็ยังอยู่ในโรงพยาบาลเหมือนกัน
เดินได้ แต่ก็ยังเรียนหนักเหมือนเดิม
ค่าเรียนไม่ว่าจะกี่ปี ก็เท่าราคารถ 1คันเสมอ

เลือกไม่ยาก เมื่อเราอยากเรียนไม่ได้นอน
เราจะเลือกเรียนเป็นเป้าหมายสำคัญ
การมีรถจะเป็นเป้าหมายรองไปในทันที

ตอนคิดเปรียบเทียบก็มองว่า
ถ้าเราเรียนหนักขนาดนี้ นอนก็ไม่ได้นอน
ไปขับรถหลับในแล้วเกิดอุบัติเหตุ
เสียชีวิตระหว่างลงเวร ไม่คุ้มกันนะ

ถ้าซื้อรถมา ก็ต้องผ่อนอีก
ไม่ว่าจะใช้รถมากหรือน้อย
ค่าใช้จ่ายคงที่มาแน่นอน
ถ้ามีแพลนจะลาออกจากราชการ
การสร้างค่าใช้จ่ายคงที่
โดยเป็นภาระในระยะยาวก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ

นอกจากค่ารถแล้วที่อาจจะต้องผ่อน
ยังมีค่าประกันภัย ที่ต้องมาทุกปี
ค่าซ่อมแซมหากเสียหาย
ค่าน้ำมันในแต่ละเดือน

ดูเหมือนว่าถ้าซื้อมาชีวิตดูจะเป็นภาระมากขึ้น
ลำบากกว่าเดิม
ไปไหนก็ไม่สะดวก จะย้ายที่ก็ต้องเอารถไปด้วย
เคลื่อนตัวอาจจะไม่คล่องเท่าไหร่

ค่าใช้จ่ายที่เพิ่มมาโดยไม่จำเป็น
อาจกระทบกับเป้าหมายหลักเรื่องการเรียนได้
ผมจึงตัดสินใจตัดออก ไม่สนใจรถ

รถECO รถหรู Benz BMW ก็มองไว้
แต่เก็บเงินไว้เรียน ไว้ลงทุนให้มันเติบโตก่อน

ถามว่าลำบากไหมที่ไม่มีรถ

เนื่องจากสมัยเรียน
ผมก็ Backpack ไปเที่ยวคนเดียวบ่อย
คล่องตัว สบาย
แถมค่าใช้จ่ายไม่ได้สูงมาก

ตอนที่เงินน้อยๆเราก็เคยโบกรถแล้วขอติดเขาไป
ก็เคยทำมาแล้วทั้งนั้น ไม่ได้คิดว่าลำบาก

แต่ความลำบากจะเริ่มตอนไหน

1.ตอนมีเหตุฉุกเฉิน ที่ต้องรีบ ตัดสินใจแล้วเราต้องไปเลย แต่ไปไม่ได้ เพราะไม่มีรถส่วนตัว หมดเวลารถประจำทาง ถ้าจะไปก็ต้องเหมาอีก ซึ่งราคาจะแพงมาก แย่สุดคือไม่มีเลย จึงต้องเผื่อทั้งเวลา และหากฉุกเฉินจะทำยังไง

2.ตอนย้ายของช่วงลาออกจากข้าราชการ ของเยอะมากๆ ส่วนใหญ่เป็นหนังสือไปแล้ว 80%
ก็ใช้วิธีส่งไปรษณีย์ไปบางส่วน บางส่วนก็เหมารถไปส่งโดยรถประจำทาง แล้วซื้อที่ระวางเพิ่มเติม ก็ไม่ได้ยาก แล้วเหมา Taxi จะส่งของต่อถึงที่พักรับของจบเลย

3.เวลาอยากกินอะไรอร่อยๆ ไม่มีรถไปเอง ถ้าเพื่อนไปก็ต้องขอติดรถเพื่อนไปด้วย ไปกินด้วยกัน

4.เวลาไปพบลูกค้า เราไม่มีรถ ก็ใช้รถประจำทาง และรถประจำถิ่น เดินทางไปพบลูกค้า เพื่อพูดคุยและเซ็นต์เอกสาร มีแม้กระทั่งนั่งรถไฟ 15 บาทไปขายประกัน หรือนั่งเครื่องบินไปลง1จังหวัด แล้วนั่งรถทัวร์ไปต่อ 45 บาท เพื่อไปเก็บเบี้ยประกัน 3แสน หรือแม้กระทั่ง นัดลูกค้า 3 จังหวัด มารวมกันจังหวัดเดียวกัน(รบกวนลูกค้ามากๆ)เพื่อมาพูดคุยและเซ็นต์สัญญา แต่คุยกับลูกค้าคนละเวลา แล้วลูกค้าก็ใจดีขับรถไปส่งอีกจังหวัด(ทางกลับบ้าน) ไปเจออีกท่านแล้วผมก็บินกลับ ใช่ครับ ผมเป็นตัวแทนประกันที่ไม่มีรถเป็นของตัวเอง แต่ลูกค้าทุกคนน่ารักและสนับสนุนผมมาก ขอบคุณจากใจ ไม่มีทุกท่านผมมาไม่ถึงวันนี้แน่นอน

5.บางครั้งก็เกรงใจ เวลาลูกค้ารายใหญ่นัดพบ ลูกค้านั่งรถมาหา เพราะเราไปไม่เป็น หมายถึงบอกtaxi ไม่เป็น ใช้ MRT หรือ BTS ไม่เก่งอีก (หลังๆเริ่มเก่งแล้วเพราะไม่มีตัวเลือก) เราก็เกรงใจ

6.พอโควิดมา ทุกอย่างเปลี่ยนไปออนไลน์ การเดินทางที่แสนลำบากของผม ก็เริ่มหมดไป เพราะไม่ต้องเดินทาง เดินทางไม่ได้ แล้วก็ทำงานเป็นที่ปรึกษาการเงินแบบออนไลน์ 80-90% อีก 10% ยังเจอบ้าง สุดท้ายเขาอาจจะต้องการแค่คำแนะนำ เพราะกว่าเราจะได้เจอกัน ไปกลับอาจจะเกือบ 4-12ชั่วโมงก็มีมาแล้ว หลังๆปรับตัวได้ ก็เลยลดเวลาเดินทาง และความเหนื่อยในการเดินทาง ทำให้ใช้เวลาทำแผนการเงินและให้คำปรึกษาได้เพิ่มมากขึ้น

7.จากช่วงแรกมันยาก ทุกอย่างดูวุ่นไปหมด พอทำไปสักพักก็เริ่มจะชินแล้ว เดินทางแบบนี้ก็โอเคแล้วนี่ ไม่เห็นต้องมีรถประจำตัวเลย ไม่ต้องกังวลค่าเสื่อม ต้องซ่อม เดินทางไม่ได้ หรือต้องมีค่าใช้จ่ายส่วนเพิ่มที่คงที่ทุกเดือน

8.เผื่อเวลาหน่อยในการเดินทาง รีบๆฉุกเฉินนี่ไม่ได้เลย แล้วก็จองล่วงหน้าก็ดี ส่วนผมเองไม่ค่อยได้จองล่วงหน้า เพราะงานยุ่งมาก ก็อาจจะได้จองหน้างานเลย แบบไปเช้าเย็นกลับ หรือไปคืนก่อนหน้า คืนถัดมาเดินทางกลับ นอนอยู่บนรถก็ไม่เสียค่าที่พักอีกประหยัดจะตาย แถมไม่เหนื่อยขับรถไปข้ามจังหวัดด้วย ใช้ขีวิตตัวคนเดียวคล่องตัวทำแบบนี่คงได้ แต่ถ้าสร้างครอบครัว แบบผมอาจจะยาก

ไม่ได้บอกว่าไม่มีรถไม่เห็นเป็นไร
แต่ว่าการมีรถของผมไม่ใช่เรื่องจำเป็นเร่งด่วน
ถึงขั้นคอขาดบาดตายต้องมีให้ได้

เพราะผมไม่มีรถส่วนตัวมา 5ปีนับตั้งแต่ที่เริ่มทำงาน จริงๆถ้าบอกก็คือ 30 ปี ตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้นั่นแหละ

เมื่อมันเริ่มชินแล้ว การไม่มีก็ไม่เสียอะไร
การมีอาจจะทำให้ชีวิตลำบากมากขึ้นก็เป็นได้

เผื่อได้แนวคิดหรืออะไรใดๆจากเรื่องของผมบ้าง

ไม่ต้องตกใจผมคงไม่ซื้อรถเร็วๆนี้
ถ้าซื้อก็คงซื้อแบบไม่แพงมาก เอาแค่พอขับได้
ใช้แค่Function ไปส่งได้
อาจจะลังเลระหว่าง Hybridกับ EV
จึงเป็นที่มาของการที่ผมไปดูข้อมูลรถมือสอง
แล้ว IG เต้นคุณพ้งก็เด้งมาก็คือคุณแมนครับ
ก็ได้ศึกษาจากหลายๆคลิปและได้ความรู้เยอะมาก
ดูมาสักระยะแล้วก็ยังไม่ซื้ออยู่ดี
เพราะยังไม่จำเป็นขนาดนั้น

หวังว่าเรื่องราวที่เล่าจะเป็นประโยชน์ไม่มากก็น้อย

ถามว่าเลือกที่ทำงานกับที่พักยังไง
แรกๆก็พักดีๆ แต่เหนื่อยเดินทาง
จ่ายที่พักแพง แถมค่ารถอีก
เลยไปพักที่พักถูกๆเลย
ใครบอกว่า 2,500-3,500 บาทไม่มี
ใช่ครับ ผมเช่าห้องพักราคานี้อยู่
แล้วก็ประหยัดค่าเดินทางไปอีกเดือนละ 3,000 บาท
เพราะเดิน 5-10นาทีก็ถึงที่ทำงาน

ใช้ชีวิตให้เรียบง่าย ที่พักก็มีแต่นอนกับวางหนังสือ
ส่วนการเดินทางก็ไม่ต้องทำให้ยุ่งยาก
ชีวิตก็สบายและง่ายขึ้นแล้ว

หมอโอ๊ต อยากเรียนไม่ได้นอน
นพ.ภาณุวิชญ์ สุวรรณน้อย CFP,CISA