10 ปีย้อนกลับไปที่เดิม ความคิดก็อาจจะเปลี่ยนไป

สมัยเรียนหมองานอดิเรกก็คงไปเดินป่า
ถ้ามีโอกาสได้หยุดเสาร์อาทิตย์
คงเจอผมได้ตามดอยหรือภูต่างๆ
ถ้าเพื่อนไม่ไปเดิน ก็จะหา Gang ที่เขาเดินบ่อยๆ

จองทริปติดรถไปเดินด้วย
ส่วนใหญ่ทริปจะเริ่มที่กรุงเทพ
ตอนเรียนอยู่ขอนแก่น

สมัยนั้นก็นั่งรถประจำทางไปลงที่ บขส
ที่จังหวัดอุตรดิตถ์ แล้วให้คนจัดทริปมารับแล้วไปต่อ

สมัยก่อน หุ่นยังฟิตๆเพราะเดินเกือบทุกอาทิตย์ที่ว่าง
เย็นวันศุกร์เตรียมไปละ กลับถึงดึกๆวันอาทิตย์
ไม่ก็ตอนเช้าวันจันทร์มาเรียนต่อ มาราวน์คนไข้ต่อ
หรือบางครั้ง เช้าวันจันทร์ก็เป็นวันสอบ

สังคมคนเดินป่าก็ดีอีกแบบนะ
เอื้อเฟื้อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน
มีน้ำใจ แม้ไม่รู้จักกันก็ช่วยเหลือกันได้
น้ำหมดก็แบ่งปัน อาหารหมดก็น้องเอาไหม
เครื่องดื่มมีฟองก็แบ่งกัน
เครื่องดื่มที่ต้มมาจากบ้านก็แบบน้องลองไหม
ก็เป็นการเปิดประสบการณ์ที่ดีมาก

การเดินป่า เหมือนได้อยู่กับตัวเอง
เข้าใจตัวเองมากขึ้น
ได้ยินเสียงธรรมชาติ ลมพัด ฝนตก
โคลน หืน ผา ต่างๆมากมาย

มีทั้งเหนื่อยล้า ท้อแท้ สิ้นหวัง อยากกลับบ้าน
แต่เส้นทางเดินมาไกลเกินกว่าจะกลับ
เดินไปข้างหน้าอาจจะถึงไวกว่า
อยู่กับปัจจุบัน ไม่ต้องคิดถึงอดีตหรืออนาคต
ตัดขาดจาก Social Media เพราะไม่มีอินเตอร์เน็ต

การไปเที่ยว 2 ครั้งแตกต่างกันมาก

ครั้งแรกราวๆ 10 ปีก่อน
นั่งรถทัวร์ไป หลับอิ่มตลอดทาง
ขึ้นรถต่อ ไปเดินป่า ตอนนั้นฟิตไง
เดินตั้งแต่เช้า ถึงราวๆเที่ยงๆบ่ายๆ
แล้วไปต่อเล่นน้ำตก
ถ่ายรูปทุกจุดภาพเยอะมาก ถ่ายทุกป้าย
ทำเวลาดี แล้วก็ตอนเย็นทำอาหารกัน
ดื่มหนำสำราญสนุกมาก
ฝนตกมีนิดหน่อย แค่ลมไม่แรงมาก

ครั้งนี้เมื่อวาน
นั่งรถตู้ไป แต่ยังมีงานที่เคลียร์ไม่เสร็จ
นั่งทำงานผ่านมือถือในรถตู้
กว่าตะได้นอนตีสาม
นอนไป 2-3 ชั่วโมง 555
กินข้าวเข้า (เขาให้เตรียมข้าวเที่ยงไปด้วย)
แต่ผมก็กินเช้าจบเลย

ก็เดิน แต่ประเมินว่าทั้งน้ำหนักที่เพิ่มมา
ทั้งไม่ได้ออกกำลังกายนานละ
ไม่ฟิตเลย แถมนอนทมาน้อย
กับพึ่งหายป่วยไม่นาน

สรุปแล้วง่ายๆคือไม่ Fit to walk

ไหนๆก็มาละ 555
ก็เลยวางกลยุทธ์ที่ว่า เหนื่อยก็พัก
ง่วงก็นอน หิวก็กิน
ถ้าขาขึ้นมีใครขายน้ำหรืออาหารระหว่างที่ก็ซื้อ

ใช่เลย ผมทำตามนั้นทั้งหมด
กลุ่มที่ไปด้วยเดินเร็วสุด 2ชั่วโมงครึ่ง
โดยเฉลี่ยประมาณ 4-5ชั่วโมง
ไปเช้าถึงเที่ยงกันโดยประมาณ

แต่ของผมไปถึง 5โมงเย็น
เวลาช้าหน่อยไปถึง 2 เท่าเลย

ประเมินว่า ถ้าเร่งมากเหนื่อยมาก
หัวใจจะทำงานหนักเกิน
ถ้าเร่งเกินหายใจไม่ทันอาจจะวูบและอันตรายได้
ถ้าเร่งเกินไปก็จะตะคริว แต่รอบนี้ผมไม่เป็น

น้ำอาหารสำคัญมาก

เปิดมา 2.5 กิโลแรก ผมหมดน้ำไปราวๆ 3 ขวด
งานเข้าละ น้ำหมด
ต้องขอบคุณความใจดีของทั้ง Staff ที่ดูแล
จากหลายๆเพจเลย
ที่แบ่งปันน้ำให้ครับ สรุปเดินถึงยอด
มีน้ำ 6 ขวด (จากฐานมีแค่ 2 ขวด)

สมัยก่อนเดินป่าก็แบกเป้เอง
รอบนี้มาก็เอากระเป๋าเล็กๆใส่ของสำคัญ
น้ำและอาหาร และของช่วยชีวิต
(แต่เอายาใส่กระเป๋าให้ลูกหาบเอาขึ้นไป)

ระหว่างทาง พบผู้คนมากมายใจดี
แบ่งปันอาหาร ของกินเล่น Energy Bar
จริงๆผมจะหาซื้อไว้ แต่งานยุ่งมากเลยไม่ได้เตรียม
มีทั้ง trade กัน กับเปิดซื้อขายแบบจริงจังเลย
กับอีกแบบคือ มาเป็นแผงเลย
ซองละ 10 บาท โค้กระป๋องเล็กมากๆ 30 บาท
ตอนนั้นราคานั้นใครก็ยอมจ่ายนะผมว่า
Supply กับ Demand ไม่Match กัน
ราคาก็ต้องขึ้นเป็นธรรมดา

สรุปซื้อเต็ม Max 100 บาท แต่ไม่ได้ถือเงินสดไป
กับข้างบนไม่มีอินเตอร์เน็ต พี่เขาก็ใจดี
เซ็นต์ไว้ก่อนแล้วมาโอนข้างล่าง

เดินไปได้ครึ่งทางเริ่มไม่ไหว 55
เลยเริ่มพักย่อย พักนานขึ้น แรกๆ5-10นาที
หลังๆ 15-30นาทีต่อ Station
แล้วที่พัก ก่อนขึ้นเนินมรณะ
ผมนอนแบบจริงจังมากไป 2 ตื่น ราวๆ2 ชั่วโมง
ไม่งั้นคงไม่มีแรงเดินเพราะนอนน้อย
และหมดแรงละ

แค่ทุกคนที่เดินมา ทุกคนก็เหนื่อยเหมือนกันมาก
บางคนตะคริวบ้าง
บางคนเดินครั้งแรกบ้าง
เป็นเรื่องปกติธรรมดาที่ต้องเจอ

ความยาก ความลำบาก
ความเหนื่อย ความท้อแท้
ความอยากกลับบ้าน ไม่ไหวแล้ว
จะเดินต่อก็ไม่ไหว จะถอยหลังก็ไกลเกินกว่าจะกลับไป
นอนพักระหว่างทางได้ถ้าไม่ไหวจริง
เหมือนได้ฝึกสติในทุกก้าวที่เดิน
ถ้าขาดสติ อาจจะมีลื่นหรืออุบัติเหตุได้
ขาขึ้นไม่มีอุบัติเหตุอันใด

พอเริ่มช่วง 4โมงเย็น อาหารที่กินตั้งแต่เช้าเริ่มหมด
พร้อมกับหมด Passion
เลยบอกตัวเองว่า ขาบูรอเราอยู่
เดินไม่ถึงก็อดกินนะ

ก็เลยใส่ไม้สุดท้ายลากยาวไปเลย
สรุปไปได้สั้นๆทีละ15 นาที แปปๆพัก เพราะขึ้นเขา
ในขณะที่น้ำหนักเราขนาดนี้
เหนื่อยมากจริงๆ
แต่ก็ไปเถอะ ถึงแล้วจะได้พักยาวๆ

ก็ไปถึงประมาณ 5โมงครึ่งมั้ง
เพื่อนๆที่ขึ้นไปก่อนกางเต้นท์ที่เช่าไว้ให้เรียบร้อย
และเขาไปเล่นน้ำตกละ
ส่วนผมมาถึงหลับหมดแรงไปหนึ่งงีบ
ตื่นมากินต่อ
ที่ภูสอยดาวดีอย่างมีน้ำ มีห้องน้ำ ห้องอาบน้ำด้วย
ก็โอเค

สรุปไปกินขาบูในเต้นท์กลาง
ฝนตก ลมพัด นั่งกินได้บรรยากาศมาก
อาหารกินตุนไว้ก่อน เพราะถ้าอาหารไม่พอ
เดินวันถัดไปไม่ไหวแน่ๆ

กินเสร็จ อาบน้ำทำความสะอาด
แล้วรีบนอน เพราะเวลานอนก็สำคัญ
นอนไม่พอเร่วความเร็วไม่ได้

สรุปนอนไป ฝนตกหนัก ลมพัดแรงมาก
เต้นท์สะบัดทั้งคืน
บางท่านเต้นท์ปลิว บาวเต้นท์น้ำเข้าเต้นท์
น้ำท่วมในเต้นท์ไม่ออก นอนแช่น้ำ

ผมต้องขอบคุณคนกางเต้นท์ให้เลย
น้ำไม่เข้าสมอบกไปหลุด
กางหลบมุมลมได้ประมาณหนึ่ง ไม่ต้านลมมาก
มีนั่งพื้นรองและพื้นกันความชื้นช่วยได้เยอะมาก
เนื่องจากถุงนอนเบ็กไปนิดเลยเปลี่ยนเป็นผ้าห่มแทน
ก็ช่วยประคองความหนาวผ่านไป

สรุปผมก็ตื่นกลางคืนเรื่อยๆอยู่ดี
เสียงลมดังมาก แต่น้ำไม่เข้า
แต่พอตกใจก็ขยับตัวเยอะ
พอขยับตัวก็เริ่มปวด
ก็เลยปรับท่ากายภาพตัวเองในเต้นท์
ยืดๆเหยียดๆตลอดคืน
ขนาดกินยาแล้วก็ยังหนักเลย

แล้วก็นอนเต็มอิ่ม
ตอนเช้าก็แปรงฟันบ้างหน้า กินข้าวเช้า
เก็บเต้นท์คืนของแล้วเดินลงมา
กลัวถึงช้าเลยเดินลงมาก่อนตั้งแต่ 06.30 น
ประมาณ 08.30 น.พวกพี่ๆก็ตามทันละ
พี่ๆน่าถึงช่วง 10-11โมงเข้า
ส่วนผมไปถึง 12.30น.ก็นานอยู่
รอบนี้พักน้อย
แต่เกิดอุบัติเหตุข้อเท้าซ้ายพลิกแบบจริงจัง
ในใจไม่น่าจะหักนะ แต่ลงน้ำหนักอย่างปวด

ตอนแรกว่าเดินแบบระวังละ
แต่ก็ลื่นจนพลิก
ปกติผมไม่ได้ใส่รองเท้าคู่นี้เดินป่า
คู่นี้เอาไว้วิ่งทางราบ
แต่ลืมสลับรองเท้ามา ไม่เกาะพื้นใดๆ
ใช้ได้แค่ไม้ค้ำตลอดทาง
ยังดีที่ลื่นจุดเดียว

เดินยากมากหลังข้อเท้าพลิก
เร่งความเร็วไม่ได้

พี่ๆที่เดินตามหลังมาใจดีมาก
ช่วยเหลือดีมาก
ทั้งช่วยเพิ่มน้ำ ขนม สเปรย์พ่นแก้ปวด
ยาDiclifenac energy Bar
แล้วก็โขคดีมาก น้องเขาพันข้อเท้าให้
โดยใช้ Tape เหนียวเหมือนที่นักกีฬาใช้
ไม่ใช่ Elastic Bandage นะ
แล้วพันข้อเท้าให้อย่างโหดเลย
Fix ทุกมุมของข้อเท้า
อาการปวดลดไปได้เยอะเลย
เพราะข้อไม่ขยับ ทักษะของเขาเก่งมาก
พันดีมาก มารู้ภายหลังว่าเป็นนักกีฬาฟุตบอล
พันขนาดนี้ประสบการณ์น่าจะตึงอยู่พอตัว

ขอบคุณที่ช่วยเหลือผมตลอดทางครับ
เป็นความประทับใจที่ดีมาก
และเห็นน้ำใจของคนเดินป่าจริงๆ
ไม่มีทุกท่าน ผมอาจจะลำบากมากแน่ๆ

ไว้มีโอกาสค่อยไปเดินใหม่ครับ
แต่คงฟิตและเตรียมตัวให้พร้อมกว่านี้

คำพูดเดิมๆสมัยก่อน
“เดินป่าให้เหมือนเดินสวนหลังบ้าน”