บรรยายให้น้องม.ปลายฟัง และสิ่งที่ผมฝากเขาไว้

ผมอาจจะโชคดีในหลายเรื่องที่ผิดหวังเร็วตั้งแต่เด็ก
ถ้าถามว่าวัยเด็กเรียนเก่งไหม
คงเก่งแหละในความรู้สึกตอนนั้น
เรียนประถม ไม่เคยต้องอ่านหนังสือ
ไม่ทำการบ้านที่บ้าน พยายามทำที่โรงเรียน
กลับบ้านมาก็ไปดีดลูกแก้ว กระโดดยางและเตะบอล

กลับจากโรงเรียนต่างอำเภอ
ถึงบ้าน 5 โมงเย็น
เปลี่ยนชุดไปเตะบอล
แล้วก็วนLoop ไปเรื่อยๆ

เด็กที่ไม่อ่านหนังสืออยู่บ้าน
ไม่ขยันขนาดนั้น เตะบอลและออกกำลังกาย
แล้วเรียนได้ที่ 1 ของชั้นมาตลอด
ก็คงไม่แปลกใจ

อยู่มาวันหนึ่ง มีเพื่อนเข้ามาใหม่ในโรงเรียน
ผมก็ใช้ชีวิตปกติ ไปเรียนกลับมา
เปลี่ยนชุดไปเตะบอล
กลับมากินข้าวอายน้ำนอน

แล้วอยู่ๆปลายปี คุณครูประกาศเกรด
ก็ได้ 4 แต่คะแนนได้ที่ 2 เฉยเลย

ตอนเด็กยังไม่คิดอะไร
แต่ก็เข้าใจได้ว่า อ่อได้ที่ 2
ถามว่าตกใจไหม เด็กก็คงตกใจแหละ
เสียใจไหม ในใจก็มีบ้างแหละ

แต่ความจริงความรู้สึกตอนนั้นที่จำได้คือ งง
ทำไมได้ที่ 2 นะ
แต่เราจะปรับเปลี่ยนอะไรไหมก็ไม่
ไปเรียนกลับมา เตะบอล กินข้าว อาบน้ำนอน
ทำเหมือนเดิม

แต่ให้แม่ไปสืบหน่อย ว่าเพื่อนเขาทำยังไง
เข้ามาใหม่ได้ที่หนึ่งเลย
ส่งแม่ไปสืบ 555 ขอใส่ใจเพื่อนข้างบ้าน

แม่เลยมาบอกว่า เพื่อนกลับบ้านมา
อ่านหนังสือวันละ 2 ชั่วโมง ทุกวัน

พอได้ยินแบบนั้นคิดว่าผมจะทำตามไหม
คำตอบคือไม่ 555

ขอเตะบอลเหมือนเดิม ออกกำลังกายเหมือนเดิม
แต่จากเรื่องนี้ทำให้รู้ว่า คนเก่งไม่ขยันก็โดนแซงได้
คนเก่งแล้วขยันก็ไปได้ไกลกว่า
คนไม่เก่งแต่ขยันก็มีโอกาสชนะคนเก่งได้

ตอนนั้นโชคดีที่ตกตะดอนเรื่องนี้แต่เด็ก
แต่แพ้และรู้สึกผิดหวังเล็กๆตอนแรก
เลยเข้าใจสัจจธรรมเรื่องนี้มา

พอโตขึ้นหน่อย ไม่ขอบชีวะหรือท่องจำ
ก็เข้า สอวน ชีวะได้ เรียนหมอได้จนจบก็โอเค

แล้วภาพพวกนี้ก็ลอยมาในโหมดของ AI
เมื่อก่อนการเข้าถึงข้อมูลยากมาก

ผมอยากอ่านหนังสือหนึ่งเล่มต้องไปห้องสมุดหรือร้านหนังสือ
ถ้าไม่มีเงินไปซื้อหนังสือก็ต้องเก็บเงินไปซื้อหนังสือก่อน ถึงจะได้อ่าน
ถ้าอยากอ่านมากๆ ก็แวะไปนั่งร้านหนังสือ ก็หยิบมานั่งอ่านในร้านหนังสือเลย สมัยนั้นร้านหนังสือสีแดงตามร้านหรือห้าง
บางเล่มอ่านจบที่ร้าน 3 รอบแล้ว พึ่งเก็บเงินมาซื้อหนังสือได้

กว่าจะเข้าถึงองค์ความรู้ ข้อมูลข่าวสารยากมาก
การจะได้เรียนกับคนเก่ง ต้องไปจ้างครูอาจารย์มาเรียน แต่สมัยนั้นจังหวัดที่ผมอยู่แทบไม่มีที่ติวหรือเรียนพิเศษ เลยลำบากมากสำหรับผมนะ

อยากเก่งอ่านเอง เรียนรู้เอง หาหนังสืออ่านเอง

ถ้าอยากเก่งขึ้นแบบไม่จ่ายเงินเพิ่ม หรือไม่ต้องเรียนพิเศษหรือติว ก็แค่สอบเข้าพวกค่ายที่สอนโหดๆเรียนหนักๆและเรียนฟรี มีทุนให้ และเวินสนับสนุน

ก็เลยเป็นจุดเริ่มต้นที่สอบเข้าทั้ง สอวน.คณิตและชีวะ

สิ่งที่เจอคือ เด็กเทพๆเก่งๆทั้งนั้นเลย
เข้าครั้งแรกตอนม.3 แต่คนเก่งต้นๆในห้อง
คือเด็ก ป.5-6 ผมนี่ตกใจไปเลย ใช่ครับเก่งมาก
ผมยังให้น้องเขาสอนวิชา อสมการ ใน สอวน คณิตอยู่เลย

แล้วทำให้มีแรงบันดาลอยากเก่งและอ่านหนังสือเอง
สิ่งที่คิดสมัยนั้น ถ้าเราได้เจอครูที่เก่งกว่านี่เราคงไปไว
ถ้าได้เรียนพิเศษคงไปไวกว่านี้

แต่เราเปลี่ยนอะไรพวกนั้นไม่ได้เลย
ผมจำได้ครั้งแรกม.3 ซื้อหนังสือ คณิตโอลิมปิก
ของอาจารย์ ดำรงค์ ทิพย์โยธา
เอามาอ่าน รู้สึกหัวเปล่งแสงแบะได้แรงบันดาลใจมาก
สำหรับคนที่ชอบคณิตนะ

โจทย์ข้อเดียวอาจจะมีวิธีคิดและวิธีแก้ที่หลากหลาย
3-5 วิธีเลยก็ว่าได้
เลยทำให้เข้าใจชีวิตว่า ปลายทางเหมือนกัน
ไม่จำเป็นต้องแก้โจทย์ด้วยวิธีเดียว
และการ Customized และ Planning สำหรับบุคคลก็สำคัญ

วิธีการไม่ต้องเหมือนกันก็ได้ ปลายทางได้เหมือนก้น
และเหตุผลที่แตกต่างกัน บนสมมติฐานต่างกัน
แต่คำตอบเดียวกัน

จึงทำให้เห็นว่า สิ่งสำคัญคือความอยากรู้ กรอบความคิดและการแก้ปัญหา

แล้วยิ่งในปัจจุบัน AI เข้าถึงข้อมูลได้เยอะมาก
หลากหลายมาก ได้ลึกมาก
สมัยก่อนหลายเรื่องต้องจ่ายเงินหลักแสนหลักล้าน
เพื่อเจ้าถึงข้อมูลพวกนั้น หรือทักษะหรือเทคโนโลยีพวกนั้น
แต่ปัจจุบันแค่ไม่กี่ร้อยบาทก็ทำได้แบบมหาศาลมาก

คำถามคือไม่เริ่มเรียนรู้ไม่เริ่มปรับตัว
ก็คงไม่ต่างจากผมวัยเด็ก
ขอชิลๆ เล่นๆเตะบอลไปวันๆ

จากที่ 1 อยู่ๆก็เป็นที่ 2 โดยไม่รู้ตัว
แล้วแม้จะไม่อยู่ที่หนึ่ง ไม่ปรับตัว
แล้วเจอคนขยันจะยิ่งห่างออกไปอีกเยอะ

ถ้าเงินไม่จำกัดแล้วใช้เงินสาดเพื่อใช้AI หาความรู้
ไปได้ไกลมากในยุคนี้

Gap ส่วนนี้จะยิ่งกว่าแบะห่างขึ้นไปอีก

ผมยกตัวอย่างว่า

เมื่อก่อนผมอยากได้โจทย์คณิตโอลิมปิกระหว่างประเทศ

ผมต้องไปนั่งเปิดเว็บ นั่งอ่านเว็บบอร์ด
ที่พวกเก่งๆในต่าวประเทศมานั่งโพสต์ข้อสอบถามกัน
และนั่งแก้นั่งถกและนั่งเฉลยกัน
ผมก็ได้เรียนรู้ตรงนั้น

ผมเลยบอกไปว่า ถ้าใครเก่งขยัน
แล้วถูกปิดกันไม่ให้ใช้อินเทอร์เน็ต

ให้บอกไปตามตรงเพื่อใช้เรียนหนังสือ
ใช้เตรียมสอบ หาข้อสอบ ฝึกทำ หาเฉลย
ไม่ต้องซื้อหนังสือหลายพันบาท
ใช้AI เพื่อการเรียนรู้เต็มรูปแบบ
ก็ประหยัดและเติบโตและเก่งได้อีกเยอะมาก

แล้วโอกาสแซง แข่งขัน
หรือเติบโตได้อีกเยอะมาก

ถ้ากลัวใช้ผิดประเภทและผิดวัตถุประสงค์
ก็หน้าที่ Education Sourcing นั้นต้องเป็นของครู
แล้วเด็กต้องมาฝึกกระบวนการอื่นที่จเป็น

การสร้างโจทย์แบะเฉลยแบบละเอียด 5แสนข้อ
เป็นเรื่องที่ง่ายมาก และเพิ่มระดับซับซ้อนได้

แต่กระบวนการคิดวิเคราะห์และฝึกหรือจดจำ
ยังจำเป็นต้องใช้กล้ามเนื้อสมองคนปกติอยู่

ใดๆก็ตาม AI ใช้ให้เหมือนเครื่องคิดเลข
มีแล้วก็ใช้เถอะ เพราะคนไม่ใช้อาจจะถูกทิ้งห่างในทุกวันได้

สู้ๆครับ ใครทำงานด้านการศึกษา
และในโลกที่เร็วขนาดนี้
อาจจะต้องการการคิดนอกกรอบ
แก้ปัญหาได้อย่างสร้างสรร
จากความคิดไอเดียที่จะทำได้นำไปปฏิบัติได้

ขอให้โชคดีนะเด็กๆยุคใหม่