เราไม่รู้หรอกว่าวันข้างหน้าเราจะโชคร้ายหรือไม่

ขณะเดินบันไดเลื่อนผมเองก็ยังคงผวา
รู้สึกกลัวกับเหตุการณ์ที่ได้เกิดขึ้น

นับได้ว่าโชคดีเท่าไหร่แล้ว
ที่เรายังสามารถใช้ชีวิตได้อย่างปกติ

หากวันหนึ่งเกิดความโชคร้าย
เจ็บป่วยรุนแรง จนถึงขั้นทุพพลภาพสิ้นเชิงถาวร

เราจะเกิดอะไรขึ้น คิดไม่ออกเลยใช่ไหมครับ
ในการที่เป็นหมอ มีโอกาสได้อยู่ห้องฉุกเฉินมาบ้าง

แขนหัก ขาหัก ขาด บาดเจ็บสาหัส
ไฟไหม้ บาดเจ็บรุนแรงทางสมอง
โคม่า นอนติดเตียง

หลายๆครั้งเราเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเจอ
อาจจะไม่เจอเองกับตัว
แต่คนรอบข้างอาจจะได้เจอ

เราได้เรียนรู้อะไรกับเรื่องราวดังกล่าวบ้าง

บางครั้งคนที่เกิดเหตุ
เป็นคนหารายได้หลักให้ครอบครัว เกิดเหตุขึ้น
นำเอารายได้ทั้งหลายที่หาได้ไปด้วย

แล้วเราเตรียมอะไรให้กับคนที่ต้องดูแลเรา

การที่ครอบครัวหารายได้ไม่ได้
ถ้าไม่มีเงินสำรองฉุกเฉินนั้นลำบากแน่

จากเดิมที่มีรายได้ กลับกลายมาเป็นคนที่ถูกดูแล

คนที่ไม่เคยหารายได้ ต้องทั้งดูแลและหารายได้เพิ่ม
เป้าหมายการเงินจะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที

มีลูกยังเล็กก็ยังต้องดูแล
จะออกไปหารายได้เพิ่มก็ไม่ได้
เสาหลักของบ้านก็ล้มลง
ค่าใช้จ่ายดูแลเพิ่มขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว

ความเครียดจะเริ่มเกิดตอนนี้
จินตนาการว่า
ถ้าหนึ่งคนจะต้องดูแลอีก 2 คนจะเกิดอะไรขึ้น

หากว่าสุดท้ายแล้วยังต้องดูแลอีกหลายคน
ก็ยังหนักอยู่ดี

สิ่งที่ควรทำ
1.เก็บเงินสำรองฉุกเฉินให้มากขึ้น 3-6เท่าอาจจะเอาไม่อยู่
2.สำรวจสินทรัพย์เดิมที่มีอยู่ ว่ามีอะไรที่สามารถใช้ได้
ถ้าฉุกเฉินจริงๆ อะไรจะเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ไง
ถ้าจำเป็นจริงๆก็อาจจะต้องขายออก
3.พยายามอย่าสร้างหนี้เพิ่ม ถ้าจะสร้างหนี้ควรจำเป็นจริงๆ ใช้เพื่อปรับตัว แม้จะเป็นหนี้สินเพื่อใช้จ่าย แต่สำคัญที่กระแสเงินสดให้ครอบครัวรอดไปได้ก่อน
4.วางแผนการหารายได้ในอนาคต เพราะเสาหลักได้เปลี่ยนไปแล้ว
5.ทำประกันคุ้มครองกรณีทุพพลภาพสิ้นเชิงถาวร ทำน้อย ทำมากก็ทำไปเถอะครับ ไม่ล้มอะไม่เป็นอะไรเลย
ถ้าล้มขึ้นมาอย่างน้อยก็มีฟูกน้อยๆให้ครอบครัวได้ปรับตัวก่อน สัก 1-5ปี
6.วางแผนการดูแลตัวเองถ้าเป็นไปได้ ถ้าไม่หนักมาก จำนวนเงิน วิธีการ รูปแบบ แต่ถ้าหนักมากคุยกับครอบครัวไว้ล่วงหน้าเลย ว่าเราจะรับมือกันแบบนี้
7.บริหารความเสี่ยงดีๆ บางคนพูดประโยคที่ว่า
ตายไปยังดีกว่า อย่างน้อยประกันก็ครอบคลุม
แต่การไม่ตายแต่ไม่มีรายได้มันเจ็บปวดกว่าเยอะ
ค่าใช้จ่ายหนี้สินวิ่งตาย คนหาก็เหนื่อย ไม่สนุกจริงๆ
8.เรื่องไม่คาดฝันคุยกันเยอะๆ บางครั้งเราอาจจะไม่กล้าวางเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ก็ได้นะ

เป็นกำลังใจให้ทุกคนครับ
ก่อนขึ้นเครื่องเช้านี้

หมอโอ๊ต อยากเรียนไม่ได้นอน
นพ.ภาณุวิชญ์ สุวรรณน้อย CFP,CISA