วันนี้นั่งคุยกับพี่ Grab 2ท่าน (ขออนุญาตทั้งสองท่าน)

โจทย์แต่แอบถามเล่นๆ คุณลุงคิดว่า อะไรเกี่ยวกับการเงินที่คุณลุง สงสัยหรืออยากรู้ หรือตั้งคำถาม
ลุงคนแรกตอบมาว่า ลุงก็ไม่รู้หรอก ลุงไม่ได้เรียนมาด้านนี้ ก็ไม่รู้จะถามอะไร
แต่สิ่งที่ได้และคิดว่าเป็นประโยชน์จากคุณลุง
แล้วรู้สึกอยากแชร์ต่อ
ลุง : ผมก็เคยทำงานประจำมาก่อน ตอนนี้ก็เกษียณแล้ว
มีเงินเก็บประมาณนึง แต่ถามว่าถ้าให้ผมอยู่บ้านเฉยๆ ดูทีวี ก็ดูจะน่าเบื่อ ผมอะชอบฟังเพลง อยากเจอเพื่อนอยากเจอผู้คน มาขับรถจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของบ้านเมืองบ้าง ก็เลยมาขับรถรับส่งแทน
บางครั้งชีวิตเกษียณ มีรายได้แล้วไม่อยากทำงานก็อาจจะไม่จริง บางทีความเหงาตอนอยู่บ้านก็น่ากลัวไม่แพ้กัน
ลุงกล่าวต่อ ถ้ามองย้อนกลับไป สมัยก่อนลุงก็เป็นช่างมาก่อน แรกๆก็หนักเอาเบาสู้
ถ้าชีวิตไม่มีทางเลือก ลุงก็คงสู้หมด รับหมดนะ
ไม่ว่าจะหนักจะเบาแค่ไหน ก็ไม่บ่น
ก็ทำกันต่อไป อย่างน้อยก็ได้เงินเลี้ยงปากท้อง
แต่ถ้าวันนึง ลุงเริ่มมีเงินบ้างประมาณนึง
ก็เริ่มจะเลือกได้แล้วว่า จะทำหนักเหมือนเดิม หรือจะเลือกงานสบายขึ้น ไม่ใช่ไม่ทำงานนะ แต่ทำเหมือนเดิม แต่อาจจะหามุมที่ไม่ได้หนักเท่าเดิม
สุดท้ายพอถึงจุดหนึ่งของชีวิต เงินก็อาจจะไม่ใช่ทุกอย่างของลุง
ความสุขของลุงคือการได้ขับรถ พบปะผู้คน ฟังเพลงชมเมืองกันไป
ลุงเสริมไม่ว่าเงินจะมากน้อย ก็ทำดีไว้ก่อน
อดทน สุจริตและทำต่อเนื่องไป
หนักเอาเบาสู้ รับหมด แล้วค่อยเลือกในจังหวะที่เลือกได้
บางคนตั้งEgo หรืออคติก็เป็นปัญหาได้
ทำงานนั้นไม่ได้ ทำงานนี้ไม่ได้
สุดท้ายต้องไปของเงินที่บ้าน ทั้งที่ก็แข็งแรงครบถ้วนดี
ลุงมองว่าก็ไม่ควรเช่นกัน
ทำอะไรได้ทำไปก่อน ขายของเล็กๆน้อยๆก็ทำไป
ได้เงินน้อยหน่อยไม่เป็นไร
เป็นประโยชน์กับทั้งนายจ้างและเราที่เป็นลูกจ้าง
ลุงก็คิดว่าโอเคนะ ถ้าถือว่าทำไม่ได้
แล้วไม่ทำอะไรเลยก็ไม่น่าจะถูกต้องเท่าไหร่
ส่วนพี่Grab อีกท่านหนึ่ง ได้เปิดมุมมองมากเช่นกัน
สมัยก่อนนะ ผมขายของออนไลน์ตั้งแต่ก่อนที่ FB บูม
สมัยนั้นมีผลิตภัณฑ์หนึ่งโรงงานโดนน้ำท่วม
แล้วเขาเอาของมาขาย
ชิ้นละ 1-2ร้อยบาท
อยู่มาวันหนึ่งพี่คนนั้นเอาของมาให้ผม
แล้วบอกว่าพี่ขายให้ 100 บาท
ผมก็สนใจเพราะชอบและสะสมของอยู่แล้ว
แล้วไปเจอกลุ่มเฉพาะที่เขาคุยกันเรื่องนี้
ผมก็เลยเห็นเพื่อนบอกว่า ของชิ้นนั้นที่เหมือนของเขา
ในกลุ่มเขาขายกัน 3-7พันบาท
เพราะสินค้าเดิมมัน Limited Edition
พี่เขาเลยให้เพื่อนพาเข้ากลุ่ม
โอเค งั้นลองเอาของมาโพสต์ขาย 1,500 บาท
ไม่ถึง 5 นาที ก็มีคนซื้อ
คนขายเดิมไม่รู้จักอินเทอร์เน็ต ไม่รู้จักช่องทางออนไลน์ แต่พี่เขาก็หาตลาดเจอ แล้วก็เห็น Pain point นั่น ก็รับซื้อเลย แรกๆเขาบอกมี 20 ชิ้น (ทั้งๆที่มี 100 ชิ้น) แล้วก็ไปปล่อย ได้เงินมาจำนวนหนึ่ง
อย่างที่เห็นเมื่อซื้อเยอะ มี Demand
แรกๆก็ชิ้นละ 100 ก็กลายเป็นชิ้นละ 300 บ้าง
500 บ้างละ สุดท้ายเขาก็เห็นช่องทางว่ามีการขายออนไลน์ สรุปเจ้าที่ส่งของก็ไปขายเอง
สุดท้ายพี่เขาก็เลยไปซื้อเหมาจากเจ้าอื่นทั้งหมด
ที่รับมาจากแหล่งเดียว
พอทำไปเรื่อยๆเริ่มเห็นโอกาส เลยทำมาจนถึงทุกวันนี้
แสดงว่ามันยาวนานมากจริงๆ
จุดเริ่มต้นเล็กๆจากการชอบสะสมของตัวเอง
พัฒนาไปจนเห็นช่องว่างตลาด
แล้วทำเป็นธุรกิจได้ยาวนาน
เรื่องที่น่าสนใจอีกประเด็น
ผมอยากได้รถไฟฟ้า ก็เลยซื้อมาแล้วก็ผ่อน
แต่ก็มาหาขับ Grab เพื่อให้เงินพอค่าผ่อน
หารายได้ไปด้วยกันได้
แต่ขับเยอะก็ปวดหลัง (แอบบ่น)
จุดที่ต้องตัดสินใจ ว่าจะเปลี่ยนเป็นรถสาธารณะหรือรถส่วนบุคคล ป้ายก็เปลี่ยน ดอกเบี้ยก็เปลี่ยน ประกันก็แตกต่างกันอีก เป็นเรื่องที่พี่เขาคิดเหมือนกัน ว่ามันจะคุ้มไหมนะ แล้วก็ถกประเด็นช่องว่างทางกฏหมาย และการปรับปรุงกฏหมายก็น่าสนใจนะ (ถ้าผมว่างอ่านนะ ค่อยมาเล่าอีกครั้ง)
นั่งรถก็ใช้เวลา ค่าGrab ก็แพงกว่ารถสาธารณะแน่นอน
แต่ประสบการณ์พี่ๆเขาก็สอนอะไรได้เยอะเลยครับ